खटरूती - प्रकरण १ | Khatruti prakaran 1
वरखा रूत - राग मलार
मारा वालाजी रे वल्लभ, कहूं एक विनती रे । मारा करम तणी रे कथाय, सुणो मारी आप वीती रे ॥१॥
वाला आवयो ते मास असाढ, के रूत मलारनी रे । जाणूं करी रे वालासूं विलास, लेसूं लाण आधारनी रे ॥२॥
मारी जोगवाई हुती जेह, सुफल थासे आवारनी रे । जाण्यूं आवी माया मांहें, भाजसूं हाम संसारनी रे ॥३॥
वरखा रूते करमे काढी वदेस, अवगुण हुता अपार रे । हवे एणे समे धणी विना, लेसे कोण सार रे ॥४॥
वाला वरसे ते मेघ मलार, वीजलडीना साटका रे । मूने वालाजी विना आ रूत, लागे अंग झाटका रे ॥५॥
मोरलिया करे रे किंगोर, सुणीने गरजना रे । मारो जीव आकुल व्याकुल थाय, सुणी स्वर कोयलना रे ॥६॥
मूने केम करी रैणी जाय, वपैया पिउ पिउ लवे रे । सुंदरी कहे आवार, तेडो चरणे हवे रे ॥७॥
निस दिवस दोहेली थाय, पिउजी विना अंगना रे । मारूं कालजडूं रे कपाय, मारा वालाजी विना रे ॥८॥
अचके वा वाए, उछले वन वेलडी रे । हूं तो वालाजी विना रे वदेस, झुरूं छूं एकली रे ॥९॥
मारी वेहेली ते लेजो सार, वालानी हूं विरहणी रे । मूने दिवस दोहेला जाए, वसेके रैणी रे ॥१०॥
इंद्रावती कहे अवगुण, विसारो अमतणा रे । में जे कीधां रे अपार, वालाजीसूं अति घणा रे ॥११॥
हवे वादल मलियारे मलार, सोभा लिए वनराय रे । रूचियो ते वरसे मेह, तेडी भीडो अंगनाय रे ॥१२॥
धरा ए कीधो सिणगार, डूंगरडा नीलया रे । एणी रूते रे आधार, करो सीतल काया रे ॥१३॥
मारी वेहेली ते लेजो सार, नहीं तो जीव चालसे रे । पछे आवीने लेजो सार, काया पडी हसे रे ॥१४॥
मारा अवगुण घणां रे अनंत, पण छेह केम दीजिए रे । एणे वचने इंद्रावती अंग, वालो तेडी लीजिए रे ॥१५॥
॥ प्रकरण ॥१॥ चौपाई ॥१५॥
