खटरूती - प्रकरण २ | Khatruti prakaran 2
सरद रूत - राग सामेरी
सरदनी रूत रे सोहामणी रलियामणी, मूने वाला जी विना केम जाए हो वालैया । हूं रे वदेसण ना पिउजी, मूने खिण वरसां सो थाय, हो वालैया ॥१॥
वालाजी रे डोहलाते जल वही गया, हवे आव्या ते निर्मल नीर । पिउजी विना हूं एकली, ते तां केम राखूं मन धीर ॥२॥
वालाजी रे वन छाह्यूं द्रुम वेलडी, हवे धणी तणी आवार । हूं रे वदेसण ना पिउजी, मूने चरणे तेडो आधार ॥३॥
वालाजी रे नीझर जल रे डूंगर झरे, नदी सर भरिया निवाण । पण एक जल वालाजी विना, मारा विलखंता सूके प्राण ॥४॥
वालाजी रे जीव मारो मूने दहे, अंग ते उपजे दाझ । अवगुण मारा छे अति घणा, तमे रखे मन आणो राज ॥५॥
वालाजी रे श्रावण मासनी अष्टमी, कांई कृष्ण पखनी जेह । मूने ए रैणी वालाजी विना, घणूं दोहेली गई तेह ॥६॥
वालाजी रे एम तमे मोसूं कां करो, मारा हो प्राणनाथ । आवी करूं तमसूं गुझडी, मारी वीतकनी जे वात ॥७॥
वालाजी रे अष्टमी भादरवा तणी, कांई सुकल पखनी रात । ए रैणी रूडीय छे, मारा जनम संघाती साथ ॥८॥
वालाजी रे में तां एम न जाण्यूं, जे मोसूं थासे एम । जो हूं जाणूं करसो विरहणी, तो कंठ बांहोंडी टालूं केम ॥९॥
वालाजी रे भादरवा मासनी चतुरदसी, कांई अति अजवाली थाय । एह समे नव साचव्यो, मारूं तरवारे अंग तछाय ॥१०॥
वालाजी ए रैणी रे सिधाविया, वालो पोहोंता ते धाम मंझार । एणे समे मूने एकली, तमे कांय राखी आधार ॥११॥
वालाजी रे तमे तो घणुंए जणावियुं, पण में नव जाण्युं हूं अधम । जो हूं जाणूं थासे एवडी, तो तमने मूकूं केम ॥१२॥
वालाजी रे चतुरदसी आसो तणी, कांई ब्रह्मांड थयो प्रकास । ए रजनी मूने एकली, तमे कांय मूकी निरास ॥१३॥
वालाजी रे पूनम रात नो चांदलो, कांई वन सोभे अपार । रासनी रातनो ओछव, मूने कां न तेडी आधार ॥१४॥
वालाजी रे अवगुण मारा छे अति घणा, तमे रखे मन आणो धणी । विरहणी कहे मूने तम विना, अम ऊपर थई छे घणी ॥१५॥
वालाजी रे विनता विरहणी केम कीजिए, एवडो न कीजे रोष । जो जीव देह मूकी चालयो, तमे त्यारे थासो निरदोष ॥१६॥
हवे चित आणी चरणे तेडजो, विरहणी टालो आधार । एणे वचने इंद्रावतीने, वालो तेडी लेसे तत्काल ॥१७॥
॥ प्रकरण ॥२॥ चौपाई ॥३२॥
