Kuljam.org

विषय-सूची

खटरूती - प्रकरण ३ | Khatruti prakaran 3

हेमंत रूत (कार्तिक-मगसर) - राग सिंधुड़ा

रूतने आवी रे वालैया हेमनी, मेघलियो गयो पोताने घेर आप । रूतने सीतल रे लागे मूने दोहेली, हवे मूने कां न तेडो प्राणनाथ ॥१॥

अंबरियो ने थयो रे वालाजी निरमलो, वादलियो गयो पोताने घेर ठाम । हजी न संभारो रे वाला तमे विरहिणी, कां न भाजो रे रूदयानी हाम ॥२॥

हो दरसण ने दीजे रे वालैया दया करी, आ रूत में न खमाय । जुओने विचारी रे वालैया जीवसूं, कालजडूं मारूं मांहें कपाय ॥३॥

नैणाने तरसे रे वालाजी ने निरखवा, श्रवणा तरसे वाणी रसाल । वाचाने तरसे रे वालाजी सूं वातडी, जाणूं करी काढूं रूदयानी झाल ॥४॥

अंगने तरसे रे वालाजीने भेटवा, जीव तरसे जोवा मांहेली जोत । जो पेहेलूं ने जाणूं रे मोसूं थासे एवडी, तो निध हाथ आवी केम खोत ॥५॥

साथने मेली बेठो छो ज्यारे सामटा, त्यारे अम विना तमने केम सुहाय । मूने रे मारा वालैया तम विना, पल ने प्रले काल जेम थाय ॥६॥

अवगुण मारा रे वाला अति घणा, धणी विना केहेने कहूं मारा श्रीराज । वालाजी विना रे अंग अगनी बले, देह मांहें उपजे रे दाझ ॥७॥

वन ने छाह्यूं रे वाला द्रुम वेलडी, सीतल धराने सीतल वाए । सीतल जलने सीतल छांहेडी, पण मारे अंग लागे अति दाहे ॥८॥

हो दाझ ने भाजो रे वाला मारा अंगनी, जेम मूने थाय करार । सुंदर धणी रे सोहामणां, विरह न खमाए जीवना आधार ॥९॥

अण ने जाण्या रे दुख अनंत सह्या, पण जाण्यूं दुख केम खमाय । वालाजी विना रे हवे जे घडी, ते ता जीवने कठण घणूं जाय ॥१०॥

विखम विरह रे वालैया आ रूतनो, ते ता सुखम थाए मले जीवन । हवे ने कहो रे वालैया तेम करूं, जीव दुख पामे रे मन ॥११॥

दीपनो मेलो रे ओछव अति भलो, जिहां सिणगार करो धणी सर्व साथ । एणे रे समे वाला मूने तेडजो, जेम आवीने मलूं मारा प्राणनाथ ॥१२॥

साथ ने सुणो रे कहूं एक वातडी, धणी मुने देता केटलूं मान । ए सुख मांहेंथी काढी करी, करमे दीधूं ततखिण राण ॥१३॥

रणवगडामां साथ हूं एकली, विलखूं रात ने दिन । जो कोई मानो तो कहे इंद्रावती, रखे कोई करो भारे करम ॥१४॥

आ वस्ती वसे रे सुंदर सोहामणी, धणी बेठा नौतनपुरी मांहें । एहज पुरी मांहें अमें रहूं, पण करमे न दिए मेलो क्‍यांहें ॥१५॥

अनेक विधे रे साथ हूं विलखती, पण मेलो न थाए एक खिण । ए अचरज तमे जुओ साथजी, करम तणां रे ए छे गुण ॥१६॥

वलीने वसेके रे वज्रलेपणा, मारा जेम करजो मा कोय । एहज पुरी माहें अमें रेहेता, रणवगडा जुओ केम होय ॥१७॥

एणे सर्वे वज्रलेपणा, दुखने दीठा रे अनेक । हवे ने वालाजी रे दया करो, तो टले मारा वज्रलेप ॥१८॥

दयाने रखे तमे विसारो, इंद्रावती अलवी रे थाय । एणे वचने वालोजी तेडसे, अंगना आवीने लागसे पाय ॥१९॥

॥ प्रकरण ॥३॥ चौपाई ॥५१॥

इसी सन्दर्भ में देखें-