Kuljam.org

विषय-सूची

खटरूती - प्रकरण ४ | Khatruti prakaran 4

सीत रूत (मगसर-पोस) - राग धनाश्री

सीत रूत पिउजी तम विना, मूने अति अलखामणी थाय । वाए रे उतर केरो वायरो, ते तां मारे तरवारे घाय ॥१॥

हो टाढी ने रूत रे वालाजी सीतनी, टाढी ने भीनी थाय रात । एणी रूते केम विसारिए, अरधांग तमारी प्राणनाथ ॥२॥

सीत रूते जल जोनी जामिया, तमे हजिए न ल्यो मारी सार । जीवने काया नहीं तो मूकसे, ते तमे जोसो निरधार ॥३॥

दुःखने दोहेला घणां भोगव्या, पण विरह दुःख में न खमाय । जीवडो रूए निस दिन पिऊ विना, आंसूडा ते अंग न माय ॥४॥

जल ने सीतल नेणे वही गया, हवे अगिन थई अति जोर । निस्वासा जेम धमण धमे, बलतो जीव करे रे बकोर ॥५॥

एवी टाढी रूते रे दंतडा खडखडे, अंग चामी चरमाय । एकने पिउजी तम विना, कई कई आवटणी थाय ॥६॥

सीत रूते पत्र जेम हारव्या, जेम वसंत विना वनराय । रंग ने रूप रूत हरी लिए, पछे सूकीने भाखरिया थाय ॥७॥

आ रूतें अगनी जोर बले, वाएने अगिन टाढी वाए । हेमने पडे रे बले सर्व वनस्पति, वलीने वसेके दाझे दाहे ॥८॥

तेम मारा जीवने तम विना, आ रूत एणी पेरे जाय । हवे रखे राखो खिण तम विना, हूं वली वली लागूं छूं पाय ॥९॥

ए रूत वाला मूने एम थई, हजी दया तमने न थाय । नौतनपुरी मेलो केम थासे, ज्यारे जीव निसरीने जाय ॥१०॥

मायानो मेलो घणूं दुर्लभ, नहीं आवे ते बीजी वार । रखे जाणे माया मेलो न थाय, ते माटे करूं छुं पुकार ॥११॥

मूं विरहणी नो विरह भाजजो, तमे छो दयावंत । वलवलती करूं विनती, पछे आवसे ते मारो अंत ॥१२॥

वेल थासे जो ए वातनी, ते ता दुख करसो निरधार । जो जीव काया मूकी चालसे, पछे करसो कायानी सार ॥१३॥

जीवने निसरता घणूं सोहेलूं, कांई दुख ना उपजे लगार । पण विमासी जो विचार करूं, तो माया मेलो केम छाडूं आधार ॥१४॥

हवे कृपाने सागर तमे कृपा करो, जेम आवीने भीडूं अंग । मूं विरहिणीना रे वालैया, मूने तेडीने रामत करो रंग ॥१५॥

जो तमे भीडो जीवने जीवसूं, तो भाजे मारा अंगनी दाहे । जीव थाय मारो सकोमल, जेम वसंत मौरे वनराए ॥१६॥

वसंत आवे वन विलम करे, मारो जीव मौरे तत्काल । मूने जेणी खिणें वालोजी मले, हूं तेणी खिण लऊं रंग लाल ॥१७॥

जेम रंग लिए रे ममोलो, मेह बूठे तत्काल । तमने मले हूं रंग एम लऊं, इंद्रावती ना आधार ॥१८॥

इंद्रावती आयत करे, मलवाने उलास । एणे वचने वालोजी तेडसे, जइ करसूं वालाजी सों विलास ॥१९॥

॥ प्रकरण ॥४॥ चौपाई ॥७०॥

इसी सन्दर्भ में देखें-