खटरूती - प्रकरण ४ | Khatruti prakaran 4
सीत रूत (मगसर-पोस) - राग धनाश्री
सीत रूत पिउजी तम विना, मूने अति अलखामणी थाय । वाए रे उतर केरो वायरो, ते तां मारे तरवारे घाय ॥१॥
हो टाढी ने रूत रे वालाजी सीतनी, टाढी ने भीनी थाय रात । एणी रूते केम विसारिए, अरधांग तमारी प्राणनाथ ॥२॥
सीत रूते जल जोनी जामिया, तमे हजिए न ल्यो मारी सार । जीवने काया नहीं तो मूकसे, ते तमे जोसो निरधार ॥३॥
दुःखने दोहेला घणां भोगव्या, पण विरह दुःख में न खमाय । जीवडो रूए निस दिन पिऊ विना, आंसूडा ते अंग न माय ॥४॥
जल ने सीतल नेणे वही गया, हवे अगिन थई अति जोर । निस्वासा जेम धमण धमे, बलतो जीव करे रे बकोर ॥५॥
एवी टाढी रूते रे दंतडा खडखडे, अंग चामी चरमाय । एकने पिउजी तम विना, कई कई आवटणी थाय ॥६॥
सीत रूते पत्र जेम हारव्या, जेम वसंत विना वनराय । रंग ने रूप रूत हरी लिए, पछे सूकीने भाखरिया थाय ॥७॥
आ रूतें अगनी जोर बले, वाएने अगिन टाढी वाए । हेमने पडे रे बले सर्व वनस्पति, वलीने वसेके दाझे दाहे ॥८॥
तेम मारा जीवने तम विना, आ रूत एणी पेरे जाय । हवे रखे राखो खिण तम विना, हूं वली वली लागूं छूं पाय ॥९॥
ए रूत वाला मूने एम थई, हजी दया तमने न थाय । नौतनपुरी मेलो केम थासे, ज्यारे जीव निसरीने जाय ॥१०॥
मायानो मेलो घणूं दुर्लभ, नहीं आवे ते बीजी वार । रखे जाणे माया मेलो न थाय, ते माटे करूं छुं पुकार ॥११॥
मूं विरहणी नो विरह भाजजो, तमे छो दयावंत । वलवलती करूं विनती, पछे आवसे ते मारो अंत ॥१२॥
वेल थासे जो ए वातनी, ते ता दुख करसो निरधार । जो जीव काया मूकी चालसे, पछे करसो कायानी सार ॥१३॥
जीवने निसरता घणूं सोहेलूं, कांई दुख ना उपजे लगार । पण विमासी जो विचार करूं, तो माया मेलो केम छाडूं आधार ॥१४॥
हवे कृपाने सागर तमे कृपा करो, जेम आवीने भीडूं अंग । मूं विरहिणीना रे वालैया, मूने तेडीने रामत करो रंग ॥१५॥
जो तमे भीडो जीवने जीवसूं, तो भाजे मारा अंगनी दाहे । जीव थाय मारो सकोमल, जेम वसंत मौरे वनराए ॥१६॥
वसंत आवे वन विलम करे, मारो जीव मौरे तत्काल । मूने जेणी खिणें वालोजी मले, हूं तेणी खिण लऊं रंग लाल ॥१७॥
जेम रंग लिए रे ममोलो, मेह बूठे तत्काल । तमने मले हूं रंग एम लऊं, इंद्रावती ना आधार ॥१८॥
इंद्रावती आयत करे, मलवाने उलास । एणे वचने वालोजी तेडसे, जइ करसूं वालाजी सों विलास ॥१९॥
॥ प्रकरण ॥४॥ चौपाई ॥७०॥
