खटरूती - प्रकरण ५ | Khatruti prakaran 5
रूत वसंतनी (फागुन-चैत) - राग वसंत
रूतडी आवी रे मारा वाला, वसंत रूत रलियामणी । तम विना मारा धणी धामना, लागे अलखामणी ॥१॥
तमे पडदा पाछा कीधां पछी, वली आवी ते आ वसंत । ते पछी तमसूं रमवानी, लागी छे खरी मूने खंत ॥२॥
हवे ततखिण तेडजो मारा वाला, आ रूत एकला न जाय । धणी विना कामनी घणूं कलपे, रोता ते वाणू वाय ॥३॥
दिन दोहेला जाय घणूं मूने, वली वसेके वसंत । ते तमे जाणो छो मारा वाला, जे विध जीव ने वहंत ॥४॥
रूत मांहें रूत वसंत घणूं रूडी, जेमा मौरे वनराय । विध विधना रंग लेरे वेलडियो, वनतणे कंठडे वलाय ॥५॥
एणी रूते एकलडी मूने, केम मूको छो प्राणनाथ । जीव सकोमल कूृपल मेले, रमवा स्यामलियाने साथ ॥६॥
अमृत वा वाए वसंतनो, लेहेरो लिए वनराय । ए रूत देखी जीवन विना, ते मारे जीवे न खमाय ॥७॥
हवे केही विध करूं रे वाला, तमे कां थया मोसूं एम । मूने मेली एकलडी, तमे बेससो करारे केम ॥८॥
जो अनेक अवगुण होय मारा, तोहे तमे लेसो सार । अमे कलपतां तमे दुखासो, ते नेहेचे जाणो निरधार ॥९॥
में मारा करम भोगवतां, दीठां ते दुख अति घणां । पण मारा दुख देखी तमे दुखाणा, मूने ते दुख साले तम तणां ॥१०॥
साथ मांहें आवी मारा वाला, अंतराय कीधी मोसूं एह । आकार तमारो अम समोजी, दुख सुख देखे देह ॥११॥
अंतरगत आवी मारा वाला, बेठा छो आकार माहें । आकार देह धरयुं मायानूं, ते माटे कोणे न ओलखाए ॥१२॥
ए आकार धरी अम मांहें, बेठा छो अंतरीख । पण केम छाना रहो तमे अम थी, अमे तमारा सरीख ॥१३॥
हवे में तमने दीठा जुगते, ओलखिया आधार । ते माटे तमे तेडजो ततखिण, मलो तो थाय करार ॥१४॥
हुतासनी नो ओछव अति रूडो, आवी रमूं अबीर गुलाल । चोवा चंदन अनेक अरगजा, हूं छांटी करूं वालाजीने लाल ॥१५॥
सुंदरसाथ मलीने रमिए, वालाजीसूं रंग अपार । लोपी लाज रमूं हूं तमसूं, इंद्रावतीना आधार ॥१६॥
हवे वेहेली ते तेडो मारा वाला, रमवा हरख न माय । सुंदर धणी मारा रे तमने, हूं आवीने जीतूं तेणे ताय ॥१७॥
इंद्रावती अरधांग तमारी, कलपे विना धणी धाम । एणे वचने ततखिण मूने तेडसे, मलीने भाजीस मारी हांम ॥१८॥
॥ प्रकरण ॥५॥ चौपाई ॥८८॥