खटरूती - प्रकरण ७ | Khatruti prakaran 7
अधिक मास - राग धनाश्री
सुणोने वालैया, कहूं मारी वीतक वात । आवडा ने दुख तमे कां, दीधां रे निघात ॥१॥
रूत सघली रे हूं घणूं कलपी, पण वालैए न लीधी मारी सार । न जाणूं जीव मारो केम करी राख्यो, नहीं तो नव रहे निरधार ॥२॥
सनेह वालाजीनो संभारतां, एक निस्वासे जीव जाए । पण ए न जाणूं तमे केही विध करीने, जीव राख्यो काया मांहें ॥३॥
ज्यारे जीव हुतो निद्रा मांहें, तेणो ते जुओ विचार । पण ज्यारे निद्रा उडाडी धणिए, त्यारे केम रहे विना आधार ॥४॥
आपोपूं ओलखावी करी, आप रह्या अंत्रीख । पडदा पाछा कीधां पछी, न जाणूं जीव राख्यो केही रीत ॥५॥
नहीं तो ए निध दीठां पछी, खिण एक अंतर न खमाय । विध सघली दीसे तम मांहें, ओवारणे इंद्रावती जाय ॥६॥
खटरूत वालाजी रे वही गयूं, तेना थया ते बारे मास । एवडो विरह केम दीधो रे वालैया, तमने हजी न उपजे त्रास ॥७॥
बार मासना पख चौवीस, तेना त्रणसे ने साठ दिन । त्रणसे ने साठ वचे रात थई, तमे हजिए न सुणो वचन ॥८॥
एक दिन रात मांहें साठ घडी, एक घडी मांहें साठ पाणीवल । एक पाणीवल मांहें साठ पल थाय, तमे एवडा रूसणा कीधां सवल ॥९॥
वलीने वसेके अपर महिनो, अधको ते आव्यो जेठ । हवे कसने पूरो कसोटिए, तमे पारखूं लेओ छो मारू नेठ ॥१०॥
हूं अंग राखूं वालाजीसूं मलवा, नहीं तो ततखिण देऊं निवेड । वली मेलो न आवे नौतनपुरी ए, ते माटे करूं छूं जेड ॥११॥
वल्लभ तणो विरह में न खमाय, वलीने वसेके हमणां । प्रमोधपुरी मांहें प्रबोध दीधो, हवे मनोरथ छे अति घणां ॥१२॥
ते माटे हूं विरह सहूं छूं, जीव राखूं समझावी मन । नौतनपुरी तमसूं मेलो करी, मारे सांभलवा छे श्री मुख वचन ॥१३॥
जेणी रूते मूने कीधी परदेसण, वली ते आव्यो असाढ । हजी विछोडो न भाजो रे वाला, जीवने थई वली वाढ ॥१४॥
वाढ वसेके थई जोरावर, ते ऊपर दीधूं वली लोण । अवगुण मारा तमे आण्या चितसूं, हवे खबर ते लेसे मारी कोण ॥१५॥
मू विलखतां तमे दया न कीधी, हवे स्यो वांक काढूं तमारो । दिन घणां हूं रहीस तम सारूं, हवे जो जो तमे जोर अमारो ॥१६॥
आ पोहोरो छे कठण एवो, तमे थई बेठा अलगां अवल । कलकल्यानूं इहां काम नहीं, जीतिए पोताने बल ॥१७॥
केड बांधीने ज्यारे कीजे उपाय, त्यारे तमे थाओ नरम । आपोपूं ज्यारे नाखिए आंख मीची, त्यारे तमने आवे सरम ॥१८॥
इंद्रावती कहे वली मनोरथ पूरजो, जो तमे राखो पोतानी लाज । ततखिण आवीने तेडी जाओ, जेम काढूं मारा रूदयानी दाझ ॥१९॥
॥ प्रकरण ॥७॥ चौपाई ॥१३१॥
