खटरूती - प्रकरण ८ | Khatruti prakaran 8
खटरूती का कलस - राग प्रभाती
वचन वालाजीना वालेरा रे लागे । मूने मीठरडा रे लागे, संभलाओ चरचा मीठडी वाण रे । वचन जे तारतम तणा रे, हवे नहीं मूकूं निरवाण रे ॥१॥
सुणिया जे सुंदर तणा रे, न मूकिए एह वचन रे । आटला दिवस में विचार न कीधो, नव लीधूं वचन नूं धन रे ॥२॥
घणा दिवस में न जाण्यूं मारा वाला, वचन तणी जे निध रे । जीवना नेत्र उघाडी करीने, तमे दया करी मूने दिध रे ॥३॥
चरचा जे श्री मुख तणी, सुंदर वाण वचन रे । एना विचार मोसूं करो रे वाला, मोकलो मेलीने मन रे ॥४॥
पेर पेरनी प्रीछवनी करी रे, विध विधना कहो द्रष्टांत । वृज रास ने घर तणी, मूने कहो वीतक वृतांत ॥५॥
आडीका जे तमे कीधां मारा वाला, साथ मलवाने जेह । तेह तणो विचार करी रे, मूने जुगते प्रीछवो वली एह ॥६॥
तारतम तणो विचार करो रे, पेहेलो फेरो थयो केही पेर । केणी पेरे मनोरथ कीधां, जाग्या केही पेरे घेर ॥७॥
आणे फेरे अमे केम करी आव्या, अने तमे आव्या छो केम । तमे कोण ने तम मांहें कोण, मूने कहीने प्रीछवो वली एम ॥८॥
पोते प्रगट पधारया छो, आडा देओ छो वृज ने रास । इंद्रावतीसूं अंतर कां कीधूं, तमे देओ मूने तेनो जवाब ॥९॥
आपोपूं ओलखावी मारा वाला, दरपण दाखो छो प्राणनाथ । दरपणनूं सूं काम पडे, ज्यारे पेहेरयूं ते कंकण हाथ ॥१०॥
मूने अमल मायानो जोर हुतो, तमे ते माटे कीधो अंतर । हवे तमे पडदा टाल्या रे वाला, आप छपसो केही पर ॥११॥
आपोपूं ओलखावी करी रे, मूने दीधो वदेस । अवगुण जे में कीधां मारा वाला, तेणी तमे हजी न मूको रीस ॥१२॥
मूने माया लेहेर हुती जोरावर, ते माटे कीधां अवगुणो । अंध थको ज्यारे पडे रे कुआमां, त्यारे केहो वांक तेहतणो ॥१३॥
तमे केहेसो ज्यारे तारतम सांभल्यूं, त्यारे अंध केहेवाय केम । तेह तणो पडउतर दऊं, तमे सांभलो द्रढ करी मन ॥१४॥
वचन सुण्यां ते ग्रह्या मन मांहें, जीवने मोहजल पूरी लेहेर । तो दुख तमने देवंतां, जीवने न आव्यो वेहेर ॥१५॥
वली केहेसो जे निरदोष थाय छे, पण नथी थाती निरदोष कांई हूं । धणी सामी बेसी आ मोहजलमां, लेखूं केणी विधे करूं ॥१६॥
हवे ने कहूं ते सांभलो वाला, हूं विनता वालाजी तमारी । अवगुण जो अनेक होय मारा, तोहे तमे लेओ ने सुधारी ॥१७॥
जे में तमसूं कीधां रे अवगुण, तेणी तमे वालो छो रीस । आपोपूं ओलखावी करी, तमे दीधो मूने वदेस ॥१८॥
एक पुरीमां आपण बेठा, मूने कीधी परदेस । विरह तणी जे वातो मारा वाला, हूं तमने आवी कहेस ॥१९॥
जे विरह तमे दीधो रे वाला, ते सिर ऊपर में सह्यो । अवगुण साटे तमे ए दुख दीधा, हवे पाड केहेनो नव रह्यो ॥२०॥
हवे हूं आविस तम पासे, तूं जाइस नाठो क्याहें । तें छेतरी घणां दिन मूने आगे, ते वार बूठी त्याहें ॥२१॥
अंग उमंग न माये रे वाला, हवे तोसूं करूं केही पर । पहेलूं अंग भीडीने दाझ भाजूं, पछे तेडी जाऊं मारे मंदिर ॥२२॥
जिंहा लगे पाड हुतो मारे माथे, तिहां लगे हुती ओसियाली । हवे मारी पेर जो जो रे वाला, हूं न टलूं तूंथी टाली ॥२३॥
हवे हूं जीतूं तूंने जोपे करी, में ओलखियो आधार । में अनेक वार जीत्यो रे आगे, वलीने वसेके रे आवार ॥२४॥
केही पेरे वाद करीस तूं मोसूं, तूं छे म्हारो जाण्यो । जिहां जेणी पेरे कहीस रे वाला, तिहां आवीस मारो ताण्यो ॥२५॥
जो एक पग पर राखूं तूने, तो हूं इंद्रावती नार । दिन घणा तूं छपयो मोसूं, हवे नहीं छपी सके निरधार ॥२६॥
हवे जेम नचवूं तेम नाचो रे वाला, आव्या इंद्रावती ने हाथ । ते वसीकरण नी दोरिए बांधूं, जेम देखे सघलो साथ ॥२७॥
जोइए कोंण मुकावे जोरावर, ते कोय देखाडो नार । मारे मंदिर थकी कोण मुकावसे, वस मारे आव्या आधार ॥२८॥
जे कोई सुंदरी होय रे जोरावर, तेणे सीखवुं वसीकरण वात । विध विधनी तेणे विद्या देखाडूं, जेणे वस थाय प्राणनो नाथ ॥२९॥
देतां विद्या कोई जोर न दाखे, तो सखी बल करी मुकावसे केम । इंद्रावतीने वस आव्या छो, हवे जेम जाणसे करसे तेम ॥३०॥
सेवा कंठमाला घालूं तेह सनंधनी, पोपट करूं नीलडे पांख । प्रेमतणा पांजरा मांहें घाली, हूं थाऊं साख ने द्राख ॥३१॥
हवे हूं कहीस तेम तूं करीस, मूने विरह दीधो अति जोर । तोहे तें मारी खबर न लीधी, में कीधा घणा बकोर ॥३२॥
खार हवे ते हूं वालूं रे वाला, घणा दिन हुती रूदे झाल । ज्यारे में तमने भीडिया जीवसूं, त्यारे रूदे ठरयुं तत्काल ॥३३॥
जीव सकोमल कूृपल काढ्या, खिण नव लागी वार । फूले रंग फल फलिया रे, ततखिण रंगे रंग्यो विनता आधार ॥३४॥
इंद्रावतीने एकांते हाथ आव्या, हवे जो जो अमारो बल । ते वसीकरण करूं रे तमने, जेणे अलगां न थाओ नेहेचल ॥३५॥
हवे अधखिण हूं अलगां न करूं, आतमाए लीधी आतम सूं बाथ । जीत्यो में तूने जोर करी, देखतां सर्व साथ ॥३६॥
तेजसूं तेज करूं रे मेलावो, जोतने जोत छे भेला । अंग सदीवे छे रे एकठां, परआतम ने मेला ॥३७॥
अनेक वासनाओं तमे ओलखिओ, पण में ओलख्यो धाम धणी । तें मोसूं टाला घणुंए कीधां, पण में जीत्यो विध घणी ॥३८॥
वासना सकलने तमे परखो छो, जोई सर्वे ना चेहेन रे । अंग ओलखी श्री धाम मधे, त्यारे देखो आंही ऊभी ऐन रे ॥३९॥
में तूंने परख्यो पूरे चेहेनें, अंग ओलख्यूं हूं अरधंग । में तूंने जीत्यो सघली पेरे, श्री धाम धणी हूं अभंग ॥४०॥
साथ सकलना वचन विचारी, चित्त ओलखो छो सर्वे जाण । वचन पाधरा प्रगट कहे छे, जे पगलां भरियां प्रमाण ॥४१॥
श्रीजीना वचन में विचारिया, निध लीधी वचनोनी सार । विविध पेरे में तूंने रे वाला, हूं जीती धाम धणी आधार ॥४२॥
चौद भवन जे सुकजीए मथिया, वली पडदे मथिया ब्रह्मांड तीत । तेहेनो सार तमे प्रगट करी रे, साथने दीधो रूडी रीत ॥४३॥
ते मां सारहूं तमतणों मथिया, तेहेनो सार लीधो आधार । हूं धणियाणी श्री धाम धणीनी, में जीत्यो अनेक वार ॥४४॥
हवे चरणे लागी अंग भीडी इंद्रावती, मूने मारे धणिए कीधी सनाथ । मनना मनोरथ पूरण करी, वाले लीधी पोताने साथ ॥४५॥
साथ हतो जे इंद्रावती पासे, वाले पूरी तेनी आस रे । सकल मनोरथ पूरण थया रे, फलिया ते रास प्रकास रे ॥४६॥
॥ प्रकरण ॥८॥ चौपाई ॥१७७॥
