किरन्तन - प्रकरण १२४
राग श्री कालेरो
हम चडी सखी संग रे, रूड़ा राज सों राखो रंग, सखी रे हमचडी ॥ टेक ॥
सतगुर मारो श्री वालोजी, तेह तणें पाए लागूं । मूल सगाई जांणी मारा वाला, अखंड सुखडा मांगूं ॥१॥
सुक जी ना वचन सुणावी काने, ततखिण कीधो अजवास । आटला दिवस कोणे नव जाण्यूं, हवे प्रगट थयो प्रकास ॥२॥
आंकडियो मांहें छे विस्मी, झीणी गूंथण जाली । जेनो कागल जे पर हुतो, तेणे घूंटी सर्वे टाली ॥३॥
हवे जेणे ए निध प्रगट कीधी, भली ते बुध प्रकासी । दीसंतो आकार ज दीसे, पण वेहद पुरनों वासी ॥४॥
तारतम लई श्री राज पधारया, थयूं ते सर्वने जाण । सखियो कहे अमें आवी ने मलसूं, मलिया ते मूल एधाण ॥५॥
सखियो सर्वे आवी जुजवी, एक बीजीने खोले । आ लीला केम छानी रेहेसे, सखियो मली सहू टोले ॥६॥
रास रच्यो रमसूं रूडी भांते, प्रगटिया परमाण । ए सुख सोभा आंणी जिभ्याएँ, केम करी करूं वखाण ॥७॥
पेहेली वृन्दावन मां रामत, वली ते आंही उतपन । आ लीलाओने प्रगट करसे, सुकजी तणें वचन ॥८॥
वृज रास आंहीं तेहज लीला, ते वालो ते दिन । तेह घड़ी ने तेहज पल, वैराट थासे धंन धंन ॥९॥
अमें मांगी रामत राज कनें, ते तां पेहेली दाण देखाडी । कांईक मनोरथ रहयो मन मांहें, ते रंग भर आहीं रमाडी ॥१०॥
श्री श्री जी ने चरण पसाए, जसिया हमची गाए । थोडा दिनमां चौदे लोकें, आ निध प्रगट थाए ॥११॥
॥ प्रकरण ॥१२४॥ चौपाई ॥१७७३॥
