किरन्तन - प्रकरण १२९ | Kirantan prakaran 129
हांरे मारा साध कुली ना जो जो ॥ टेक ॥
कोहेडा अंधेर मोह मांहें, मलवो छे साधो संत । जेने रदे मा वस्या वालो जी, मारा जनम संघाती ते मित्र ॥१॥
आ कोहेडा मां साध सुं करे, जेणे बांध्यो चरण सुं चित । रात दिवस रमे रिदे मां, तेने सुं करे प्रपंच ॥२॥
गोप रेहेसे साध एणे समें, ते प्रगट केणी पेरे थाय । वेख वधारया बहु विध तणां, ते खोल्या केम करी जाय ॥३॥
सरखा सरखी सर्वे पृथ्वी, मांहें विध विध ना वहे नारायण । नहीं आकार फरे साध तणो, प्रगट नहीं एधाण ॥४॥
आ भोम अंधेर मांहें आमला, जीव वेध्यो सघली ब्राध । जेने ते जई ने पूछिए, ते मुख थी कहे अमें साध ॥५॥
खोजो खरा थई ते माटे, आ रचियो मायानो फंद । दुनी मुझाणी फेरा दिए, मांहें पडया रदे ना अंध ॥६॥
आप न ओलखे दुनियां पोते, सूझे नहीं भोम गत । ए फेर भोम अंधेर तणो, तेणे रदे न आवे मत ॥७॥
देखा देखी पंथ करे, अने चालता सहु कोई जाय । जाणी साधन करे संजमपुरी ना, मनमां चिंता न थाय ॥८॥
सूने रिदे दीसे सहु कोई, सुध बुध नहीं विचार । देखी कही रे दोख जमदूत ना, ए कोहेडा तणां अंधार ॥९॥
कोई कोने पूछे नहीं, छे कोई बीजो सेर । साध पुकारे पाधरा, पण आ अजाणो अंधेर ॥१०॥
कोट उपाय करे जो कोई, तो सूझे नहीं सनंध । कोहेडा तणी आंकडी न लाधे, तो छूटे नहीं बंध ॥११॥
एणे समें आप झलावी, अने साध थया मांहें सन्त । संगत कीजे तेह तणी, जेणे चोकस कीधुं छे चित ॥१२॥
सत जोऊं सन्तो तणो, अने साध तणी सिधाई । बाहेर चेन करे कई साधना, मांहें ते भांड भवाई ॥१३॥
चोकस चित केणी पेरे लाधे, बाहेर देखाडे अनंत । ते माटे आ कोहेडो अंधेर, मारे जाई ने संगत संत ॥१४॥
साध सनंध केम जाणिए, जेणे जीती छे जोगवाई । प्रगट चेहेन करे नहीं पाधरा, ते मांहें रहे समाई ॥१५॥
मुख थी बोलावी ज्यारे जोइए, तो गलित चित विश्वास । फेर नहीं अंधेर तणो, तेना रदे मांहें प्रकास ॥१६॥
साध तणी गत पे दीसे निरमल, रात दिवस ए रंग । मोहजल लेहेरां मांहें मारे पछाडे, पण केमे न थाय भंग ॥१७॥
साध तणी सनंध प्रगट, लेहेरा लागे आकार । भेदे नहीं ते भीतर रंग ने, ए साध तणी प्रकार ॥१८॥
आ तिमर घोर अंधेर मांहें, वेख धरे बहु जन । एणे सहु ने सत भास्यो, ए साध ने थयो सुपन ॥१९॥
तो वैकुंठ नथी कांई वेगलूं, जो दृढाविए मन । सत चरण भास्यो रदे मांहें, त्यारे असत थयुं सुपन ॥२०॥
अखंड सुख कोई रखे मूकतां, जेणे दृढ कीधुं छे घर । अधखिण ना सुपनातर माटे, रखे निगमता ए अवसर ॥२१॥
सास्त्रे संसार कहयूं सुपना, तो ते करी बेठा सहु सत । साध वाणी रे जोता नथी, तो लई जाय छे असत ॥२२॥
एणे कोहेडे ते अवला फेरा, सहु फरे छे एणी भांत । सुध बुध सर्वे विसरी, ए रच्यो माया दृष्टांत ॥२३॥
आ रे वेला एवी नहीं आवे, साध ना सके पुकारी । वचन ते अवला विचारसे, केहेसे निंदया करे छे अमारी ॥२४॥
साध हसे ते विचारसे, सवला रूदे वचन । ए वाणी प्रकासूं ते माटे, म्हारे मलवा ते साधू जन ॥२५॥
प्रगट प्रकास न कीजे, आपण देखी बाज । गोप रही न सकुं ते माटे, सनमंधी मलवा साध ॥२६॥
जेणे दरसने नेत्र ठरे, अने वचन कहे ठरे अंग । अनेक विघन जो उपजे, पण मूकिए नहीं साध संग ॥२७॥
साध संतो मली सांभलो, वली विलम न करो लगार । अधखिण मेलो संत तणो, जेथी जीतिए अखंड अपार ॥२८॥
अखंड पार सुख अति घणूं, जेने सब्द न लागे कोय । ए जाणी सुख केम मूकिए, ए साध संगते सुख होय ॥२९॥
ए सुख केम प्रकासूं प्रगट, वेहद सुख केहेवाए । ए ब्रह्मांड सर्वे रामत, उपनी छे एनी इछाय ॥३०॥
ए रे वल्लभसूं वालपणे, कर दिए साध संग । ए रे संगत केम मूकिए, मारा मूल तणो सनमंध ॥३१॥
सारनों सार ते संगत, जो ते साध मेलो थाय । वेहद तणी निध लईने आपे, मूकिए ते केम पाय ॥३२॥
सनमंधी ज्यारे साचो मल्यो, त्यारे जीवने थयो करार । मेहेराज कहे धंन धंन ए घडी, धंन धंन कोहेडो अंधार ॥३३॥
॥ प्रकरण ॥१२९॥ चौपाई ॥२०४३॥