किरन्तन - प्रकरण १३१
राग श्री बेराडी
आवो अवसर केम भूलिए, कारण एक कोलिया अंन । एटला माटे आप मुझाई, केटला करो छो कई कोट विघन ॥१॥
प्रगट वचन सुणो उत्तम मानखो, तमें वोहोरवा आव्या छो सुख । पण आंणी भोमे मुझवण घणूं विसमी, सुखने आडे अनेक छे दुख ॥२॥
सुखने रखोपे दुख वीट्या छे, लेवाए नहीं केणे काचे जन । सूरधीर हसे खरो खोजी, ते लेसे दृढ़ करी मन ॥३॥
एकी गमां सुख वैकुंठ गरजे, बीजीए दुख गरजे जमपुर । ए बंने मांहें थी एक लई वलसो, रखे भूलता तमे आ अवसर ॥४॥
चौद लोक इछे आ वेला, जोगवाई तमे पाम्या छो जेह । अहनिस कष्ट करे कई देवता, तोहे न आवे अवसर एह ॥५॥
घणूं रे दोहेली छे जम जाचना, तमें मूको रे परा छल छद्रम । वार वार वारूं छूं तमने, विस्मी रे जमपुरी विखम ॥६॥
आंणे रे आकारे कां नथी देखता, जेवडो लाभ तेवडो जोखम । आंणें रे समें अखंड सुख भूल्या, बलसो रे लाख चोरासी अगिन ॥७॥
अखंड सुख लीधानी आ वेला, कां न करो सवला साधन । परमेश्वर ने परा करी रे, मा करो रे एवा करम अधम ॥८॥
मंदिर मालिया अनेक निपाओ, पण भरवूं एक तेहज दो भरी । अनेक उपाय करो कई बीजा, ए साधन सर्वे जमपुरी ॥९॥
कुटम सगा कीधा कई समधी, अने घोलीका ने करी बेठा घर । आपोपूं तिहां बांधीने आपे, वृथा निगम्या आ अवसर ॥१०॥
ए घर जाणो छो अखंड अमारू, ऊपर ऊभो न देखो रे काल । तमारी दृष्टे कई रे जाय छे, तो तमें रेहेसो केटलीक ताल ॥११॥
ऊंचा वस्तर पेहेरी आकासे, अंत्रीख राखे छे आकार । भोम ऊपर पग भरता नथी, एणी पेरे बांध्यो ए संसार ॥१२॥
आप पछाडी ल्याओ छो धन, ऊंचा थावा रब्दे करो छो दान । नहीं रे आवे ते अरथ जीवने, लई जाय छे वचे अभिमान ॥१३॥
असुभ करम जेम लिए निंद्या, सुभ करम नामना लई जाय । गोप साधन कीजे ते माटे, जेम सुख जीवने पोहोंतू थाय ॥१४॥
एके बंध एणी पेरे बांध्या, बीजा नी ते केटली कहूं रे सनंध । साध वाणी सांभलीने सहु कोय, देखीने बंधाणा रे अंध ॥१५॥
बंध चोवीस बीजा एनी जोडे, वली पंच इंद्रीने नव अंग । त्रणे पख त्रणे गुण करी रे, ए बंध बांधी दुख लीधा रे अभंग ॥१६॥
एणी पेरे बंध बांध्या रे वज्र में, चसकावी न सके पाय । होंस करे सुख वैकुंठ केरी, एणी सिखरे एम केम चढाय ॥१७॥
जे बंध बांध्या जोइए रे चरणसुं, ते बंध बांध्या लई पंपाल । अखंड सुख आवे केम तेने, जे रे पडे जई जमनी जाल ॥१८॥
जाणीने पडिया जम जाले, आ देखो छो मायानो फंद । जे कारण तमे आप बंधावो, तेसुं नथी रे तमारो सनमंध ॥१९॥
उत्तम जनम एवो पामी रे मानखो, कां रे पडो पसुना जेम पास । बीजा पसु सहुए बंधावे, पण केसरी केम बंधावे रे आप ॥२०॥
सुं रे बल केसरी नूं तम आगल, तम समान नथी बलवंत । छल करी छेतरे छे तमने, रखे रे लेवाओ आंणे प्रपंच ॥२१॥
आ देखीती बाजी मायानी, प्रगट पोकार करे छे साध । मांहें रही आप अलगा थाजो, जेमने छूटो ए बंध अगाध ॥२२॥
वली वली आ वेला नहीं आवे, वली वली न सांभलो पुकार । बोध संघाते जागी परियाणी, तमे लेजो रे सघलानो सार ॥२३॥
सारना सारसूं बंध बांधजो, करजो रे नित नवलो रंग । नहाजो माया मांहें कोरा रेहेजो, छूटता आयस जेम न आवे रे अंग ॥२४॥
दुख दावानल दुरगत मेलो, रदे मांहें चरण करो प्रकास । अखंड सुख एणी पेरे आवे, मेहेराज कहे जीव जाणो विश्वास ॥२५॥
भाई रे आवो अवसर केम भूलिए ।
॥ प्रकरण ॥१३१॥ चौपाई ॥२०७३॥
