किरन्तन - प्रकरण ६४
राग श्री
तमें वाणी विचारी न चाल्या रे वैष्णवो, तमें वाणी विचारी न चाल्यो । अखर एकनो अर्थ न लाध्यो, मद मस्त थईने हाल्यो ॥१॥
सत वाणी वैष्णव ने समझावूं, जेसूं मूल डाल प्रकासी । श्री मुख आचारज जे ओचरया, तेणे जाए भरमना नासी ॥२॥
वैष्णव वाणी जो जो विचारी, ए भोम देखी पामो त्रास । चौद भवनथीं ए वाणी न्यारी, तेमां पेर पेरना प्रकास ॥३॥
प्रथम मोह तत्व नी उतपन, ते मांहें थी तत्व पांचे । ए पांच तत्व थकी चौद लोक प्रगट्या, एमा वैष्णव होय ते न राचे ॥४॥
एमा प्रेमें पारब्रह्म पांमिए, ए वाणी बोले रे एम । अनेक कसोटी आवे जो आड़ी, तो ए निध मूकिए केम ॥५॥
वैष्णवो सत वस्त एक देखाडयूं, बीजो कहयो सर्वे नास । महाप्रले मां तत्व लेवासे, आंहीं मुझ थकी अजवास ॥६॥
वैष्णवो मोह थकी निध न्यारी दीधी, आपण ने अविनास । नाम तत्व कहयूं श्री कृष्ण जी, जे रमे अखंड लीला रास ॥७॥
एहने सरणे सोप्या वैष्णवने, जिहां बिध बिध ना विलास । हवे नेहेचल रंग कीजे ते पुरूख सों, दई प्रेमनो पास ॥८॥
पूरूखपणें ए दृष्टें न आवे, ए अबलापणें लीजे अंग । पुरूख नथी ए विना कोई बीजो, जे रमे नेहेचल लीला रंग ॥९॥
ए प्रीछो तो पारब्रह्म चित आवे, समझे सुपन परूं थाय । अखंड तणां सुख एणी पेरे लीजे, लाहो मायामां लेवाय ॥१०॥
सत वस्त घणूं स्या ने प्रकासूं, अर्थी बिना नव कहिये । एहेना नेहेचल नेहड़ा गोप भला, आ उलटीमां प्रगट न थैये ॥११॥
अर्थी होय ते आवी ने पूछे, मोटी मत तेहेने दाखूं । ए निध देवा जोग नहीं, तेथीं अंतर राखूं ॥१२॥
गुण मुख बोली भलूं न मनावूं, अवगुण न राखूं छानो । सत वस्त देवाने सत भाखूं, एमा दुख मानो ते मानो ॥१३॥
पतलीने तमें पगला भरिया, लाग्यो स्वाद संसार । पुरूखपणे रमया माया मां, तो आड़ी आवी अंधार ॥१४॥
जोयूं नहीं तमें जागीने, अमृत ढोलीने विख पीधूं । असत मंडल ने सतकरी समझया, अखंड ने वांसो दीधूं ॥१५॥
अंध थके तमें ए निध खोई, जे तमने सत स्वामिऐं दीधी । कठण वचन तो कहूं छूं तमने, जो तमें दुष्टाई कीधी ॥१६॥
नहीं तो करूं कटका जे जिभ्या वदे वांकू, पणतमें लछणें आप एम कहावो । जे स्वामी अविचल सुख आपे, तेहने तमें कां निंदावो ॥१७॥
ओलख्या नहीं तमें आचारज जी ने, तो भरम मांहें भमया । वैष्णव सकलने तमें वांकू कहावो, तो तमें नीचा नमया ॥१८॥
पतिव्रता नारी ते पति ने पूजे, सेवे ते अनेक पेरे । पिउ पर वचन सुणे जो वांकू, तो देह त्याग तिहां करे ॥१९॥
तमें वांकू विसमूं कांई नव जोयूं, जेम भामनी भूंडी भंडावे । कुकरम करतां कांई न विचारे, पछे नाहो ने नीचू जोवरावे ॥२०॥
एणी पेरे सेव्या तमें स्वामीने, चितसूं जुओ विचारी । दुष्टपणें तमें धणी ने दुखवया, हवे केही पेर थासे तमारी ॥२१॥
सत कहे संतोख उपजे, कुली तणे कांधे चढ़या । ते वैष्णव नहीं तेथी रहिए वेगला, जे ए निध मूकी पाछा पड़या ॥२२॥
केहेतां सवलूं आंणे चित अवलूं, वस्त विना करे विवाद । महामत कहे तेहने केम मलिए, जे करे अवला उदमाद ॥२३॥
॥ प्रकरण ॥६४॥ चौपाई ॥७८५॥
