किरन्तन - प्रकरण ६७
राग सिंधुड़ा
वाटडी विसमी रे साथीडा वेहद तणी, ऊवट कोणे न अगमाय । खांडानी धारे रे एणी वाटें चालवूं, भाला अणी केहेने न भराय ॥१॥
आडी ने आडी रे अगनी जोने पर जले, वैराट माहें न समाय । ब्रह्मांड फोडीने झालों जोने नीसरी, ओलाडी ते केहेने न जाय ॥२॥
इहां हस्ती थई ने एणी वाटे हींडवूं, पेसवूं सुईना नाका मांहें । आल न देवी रे भाई आकार ने, झांप तो भैरव खाए ॥३॥
ओतड दीसे रे अति घणूं दोहेली, हाथ न थोभे रे पाय । काम नहीं रे इहां कायर तणूं, सूरे पूरे घायलें लेवाय ॥४॥
सागरना पंथ रे बीजा जोने पाधरा, चाले चाले उतरता उजाए । स्वांत लईने सेहेजल सुखमां, प्रघल जाय रे प्रवाहे ॥५॥
ते तो आकार करे रे जोने उजला, मांहें तो अधम अंधार । खाय ने पिए रे सेज्या सुख भोगवे, एणी वाटे चालतां करार ॥६॥
भ्रांत माहेली जिहां भाजे नहीं, तिहां लगे जाय नहीं कपट । भेख ने बनावो रे अनेक विधना, पण मूके नहीं वेहेवट ॥७॥
वेहद वाटे रे कपट चाले नहीं, राखे नहीं रज मात्र । जेने आवो रे ते तो पेहेलूं आगमी, पछे ने करूं प्रेमना पात्र ॥८॥
भ्रांत मांहेंली रे महामत भाजवी, रदे मांहें करवो प्रकास । पछे ने देखाडूं घेर मुख आगल, जेम सोहेलो आवे मारो साथ ॥९॥
॥ प्रकरण ॥६७॥ चौपाई ॥८४१॥
