किरन्तन - प्रकरण ६८
राग श्री धौल-धना
अटकलें ए केम पांमिए, ए तो नहीं पंथ प्रपंच मारा संमंधी । एणे पगले न पोहोंचाय, जिहां चोकस न कीजे चित मारा संमंधी ॥१॥
जिहां अटकल तिहां भ्रांतडी, अने भ्रांत तो थई आडी पाल । पार जवाय पूरण दृष्टे, इहां रज न समाय पंपाल ॥२॥
भ्रांत आडी जिहां भाजे नहीं, तिहां मांहें थी न पूरे साख । वचन रूदे प्रकासी ने, जिहां आतमा न देखे साख्यात ॥३॥
इहां सर्व ने साख पुराविए, गुण अंग इंद्री ने पख । आउध सर्वे संभारिए, ए तो अलख नी करवी छे लख ॥४॥
वाट विना इहां चालवूं, अने पग विना करवूं पंथ । अंग विना आउध लेवा, जुध ते करवूं निसंक ॥५॥
सुपन मांहें सुख साख्यात लेवूं, ते निद्रामा केम लेवाए । जागी अखंड सुख ओलखिए, आ सुपन लगाडिए वली तांहें ॥६॥
एम ने अखंड सुख उदे थयूं, ज्यारे समझया सुपन मरम । जागी साख्यात बेठा थैए, त्यारे आगल पूरण पारब्रह्म ॥७॥
वचने कामस धोई काढिए, राखिए नहीं रज मात्र । जोगवाई सर्वे जीतिए, त्यारे थैए प्रेमना पात्र ॥८॥
ए पगले एणे पंथडे, प्रेम विना न पोंहोंचाय । वैकुण्ठ सुन्य ने मारगे, बीजी अनेक कथनी कथाय ॥९॥
ए तो हद नहीं आ तो वेहद, इहां अनेक अटकलो तणाय । अनेक सूरा संग्राम करे, अनेक उथडतां जाय ॥१०॥
साध सूरधीर अनेक मलो, नेक जाओ वैकुंठ पार । पण अखंड तणां दरवाजा कोणें, ते तो नव उघडे निरधार ॥११॥
तमने मोटी मतवाला साध देखाडूं, जेणे भरया ब्रह्मांडमां पाय । कोई वैकुण्ठ कोई सुन्य मंडलमां, एटला लगे पोहोंचाय ॥१२॥
पारब्रह्म पाम्यां तणां, अनेक उदम करे साध । चढी वैकुण्ठ आघा वहे, तिहां तो आडी छे अगम अगाध ॥१३॥
साध आउध सर्वे साचवी, जुध ते करतां जाय । लोही मांस न रहे अंग ऊपर, वचमां स्वांस न खाय ॥१४॥
चौदे चढी चाले एणी विधें, आगल निराकार केहेवाय । तिहां पंथ न थाय पग थोभ विना, साध इहां जईने समाय ॥१५॥
केटलाक जोर करे जुध करवा, पण पग पंथ सब्द न कोय । सूं करे साध सनंध विना, मोटी मत वाला जोय ॥१६॥
आ पांचे तणूं मूल कोय न प्रीछे, अनेक करे छे उपाय । साध मोटा पोहोंचे सुन्य लगे, पण सत सुख केणे न लेवाय ॥१७॥
वेदें वैराट जोयूं दसो दिसा, कही आ पांच चौदनी उतपन । चौद लोक जोया चारे गमा, चाल्या आघा जोवा मांहें सुंन ॥१८॥
सुन्य जोयूं घणूं श्रम करी, त्यारे नाम धराव्या निगम । सनंध न लाधी सुन्य तणी, त्यारे कहीनें वल्या अगम ॥१९॥
वेदे वलतां वाणी जे ओचरी, ते तां चढी वैराट ने मुख । कुलिए ते लई मुख विप्रोने, करी आपी व्रत भख ॥२०॥
वेद सनमुख चढ़या ज्यारे ऊंचा, त्यारे मूल हता पाताल । फरीने वाणी पाछी वली, त्यारे थया मूल ऊंचा ने नीची डाल ॥२१॥
कल्प विरिख तिहां वेद थयो, तेहेनूं फल निपनूं भागवत । बन पकव रस ग्रही मुनि थया, एम सुकें परसव्या संत ॥२२॥
ए रस सनमुख साध लई ने, वैकुण्ठ सुन्य समाय । बीजा काष्ट भखी जन जे हेठां उतरया, तेतां जल विना लहेरें पछटाय ॥२३॥
॥ प्रकरण ॥६८॥ चौपाई ॥८६४॥
