किरन्तन - प्रकरण ७०
मूलगी चाल
हवे वासना हसे जे वेहदनी, ते जागीने जोसे निरधार । सत असत बंने जुआ करसे, एहनो तेहज उघाडसे बार ॥१॥
एहमां वासना पांचे प्रगट थई, रची रामत देखाडी रूडी पेर । कारज करीने अखंडमां भलसे, अछर सरूप एहनूं घेर ॥२॥
रामत जोवा वाला ते जुआ, ते आगल वाणी थासे विस्तार । माया देखाडी ने वार उघाडी, जावूं अछर ने पार ॥३॥
सास्त्र साधोनी वाणी सर्वे, आगम भाखी छे अनेक । ते सर्वे आंही आवी ने मलसे, तेहना वंचासे ववेक ॥४॥
छर थी तीत अछर थया, अने अछरातीत केहेवाय । आपणने जावूं एणें घरें, इहां अटकलें केम पोहोंचाय ॥५॥
पार सुख थयूं एणी पेरे, हजी रमो तमें छाया मांहें । तमने फरी फरी आ भोम आडी आवे, तमें कामस न टालो क्यांहें ॥६॥
हूं संमंधी माटे बार उघाडूं, आपवाने सुख सत । खीजी वढीने हँसी तमारा, फरी फरी वालूं छूं चित ॥७॥
तमें राखी रदेमां अंधेर, ओलाडवा हींडो छो संसार । एणी पेरे उवट चढ़ाय नहीं, जवाय नहीं पेले पार ॥८॥
सतगुर संग करे आप ग्रही, वचने धमावे निसंक । रस थई कस पूरे कसोटी, त्यारे आडो न आवे प्रपंच ॥९॥
तमसूं जुध करे घेन घारण, लज्या ने अहंकार । कायर ने कंपावे ए बल, बीक ने भ्रांत विचार ॥१०॥
तमें गिनान तणो अजवास लईने, उपलो टालो छो अंधेर । पण मांहेंलो सूतो निद्रा मांहें, तो केम जाए मननो फेर ॥११॥
ज्यारे वचने जगवसो वासना, त्यारे आप ओलखसो प्रकास । त्यारे पारब्रह्म नों पार थकी, तमें आंहीं देखसो अजवास ॥१२॥
हवे जेणे आपणने ए निध आपी, तेहना चरण ग्रहिए चित मांहें । निद्रा उडाडीने सुपन समावे, त्यारे जागी बेठा छैए जांहें ॥१३॥
हवे एणे चरणें तमें पांमसो, अखंड सुख कहिए जेह । सर्वा अंगे चित सुध करी, तमें सेवा ते करजो एह ॥१४॥
महामत कहे संमंधी सांभलो, मारा सब्दातीत सुजाण । चरण सों चित पूरो बांधजो, जिहां लगे पिंडमा प्राण ॥१५॥
॥ प्रकरण ॥७०॥ चौपाई ॥८८७॥
