प्रकास गुजराती - प्रकरण ११
हवे आपणमां बेठा आधार, रामत देखाडी उघाडी बार । हवे माया कोटान कोट करे प्रकार, पण आपणने नव मूके निरधार ॥१॥
तेडी आपणने जाय घरे, वचन कहया केम पाछां फरे । मनना मनोरथ पूरण करे, नेहेचे धणी तेडी जाय घरे ॥२॥
जो हवे आपण ओलखिए आवार, तो जीव घणूं पामे करार । साथ ऊपर दया अति करी, वली जोगवाई आवी छे फरी ॥३॥
वली अवसर आव्यो छे घणो, अने वखत उघडयो साथज तणो । आपणे नव मूकवा हीड़ूं संसार, धणी आपणो विछोडो नव सहे लगार ॥४॥
तारतम पखे विछोडो नहीं, सुपनमां माया जोइए सही । सुपर विछोडो पण धणी नव सहे, तारतम वचन पाधरा कहे ॥५॥
लई तारतम अजवालूं सार, वली श्रीजी आव्या आवार । जाणे रखे केहेने उत्कंठा रहे, साथ ऊपर एटलूं नव सहे ॥६॥
श्री धणीतणा गुण केटला कहूं, हूं अबूझ कांई घणूं नव लहूं । पण पाधरा गुण दीसे अपार, धणिए जे कीधां आवार ॥७॥
आपणी मीटे दीठां सही, पण आणी जिभ्याए केहेवाय नहीं । भोम कणका जो गणाए, सायर लेहेरे उठे जल मांहें ॥८॥
मेघ पण गाजे वली पडे, वनस्पति पत्र कोई नव गणे । जदिपे तेहेनो निरमाण थाय, पण धणीतणा गुण कोणे न गणाय ॥९॥
न गणाय आ फेरा तणां, अने गुण आपणसूं कीधां अति घणां । पेहेला फेरानी केही कहूं वात, गुण जे कीधां धणी प्राणनाथ ॥१०॥
ते आणी जोगवाईए केम गणू आधार, पण कांईक तोहे गणवा निरधार । इंद्रावती कहे हूं गुण गणूं, काईक दाखूं आपोपणूं ॥११॥
॥ प्रकरण ॥११॥ चौपाई ॥२७४॥