Kuljam.org

विषय-सूची

प्रकास गुजराती - प्रकरण २१

जीवनो प्रबोध

सांभल जीव कहूं वृतांत, तूने एक दऊं द्रष्टांत । ते तुं सांभल एके चित, तूंने कहूं छूं करीने हित ॥१॥

परीछिते एम पूछयो प्रश्न, सुकजी मूने कहो वचन । चौद भवन मांहें मोटो जेह, मुझने उतर आपो तेह ॥२॥

त्यारे सुकजी एम बोल्या प्रमाण, ग्रहजो वचन उत्तम करी जांण । चौद भवनमां मोटो तेह, मोटी मतनो धणी छे जेह ॥३॥

वली परीछितें पूछयूं एम, जे मोटी मत ते जाणिए केम । मोटी मतनो कहूं विचार, ग्रहजो परीछित जाणी सार ॥४॥

मोटी मत ते कहिए एम, जेहेना जीवने वल्लभ श्री कृष्ण । मतनी मततां ए छे सार, वली बीजी मतनो कहूं विचार ॥५॥

एह विना जे बीजी मत, ते तूं सर्वे जाणे कुमत । कुमत ते केही केहेवाय, नीछारा थी नीची थाय ॥६॥

एवडो तेहेनो स्यो वृतांत, तेहेनुं कांइक कहूं द्रष्टांत । सांभल परीछित कहूं वली तेह, एक मोटी मतनो धणी छे जेह ॥७॥

मोटी मत वल्‍लभ धणी करे, ते भवसागर खिण मांहें तरे । तेहेने आडो न आवे संसार, ते नेहेचल सुख पामे करार ॥८॥

ओली कुमत कहिए तेणे सूं थाए, अंध कूप पड्यो पचे मांहें । ए सुकजीना कहया वचन, जीव विमासी जुए जोपे मन ॥९॥

विमासणनी नहीं ए वात, तारो निरमाण बांध्यो स्वांसो स्वांस । तेहेनो पण नथी विस्वास, जे केटला तूं लइस ए स्वांस ॥१०॥

एक खिणमां कई वार आवे जाय, त्यारे कात्यूं वीछयूं कपासिया थाय । ते माटे सुणजे रे जीव सही, मोटी मत में तुझने कही ॥११॥

जे जोगवाई छे तारे हाथ, ते आंणी जिभ्याए केही कहूं वात । आटला दिवस ते जाण्यूं नव जाण, मूरख करे तेम कीधुं अजांण ॥१२॥

हवे ए वचन विचारजे रही, सुकजी पाय साख पुरावी सही । हवे एक वचन कहूं सुणजे जीव सही, वालाजीना चरण तूं रेहेजे ग्रही ॥१३॥

सुणजे वली धणीना वचन, वाणी कहे ते ग्रहजे मन । रखे पाणीवल विहिलो थाय, आवो नहीं लाभे रे दाय ॥१४॥

भरम भाजवा कहया वचन, मोटीमत ग्रहे जेम थाय धन धन । हवे ओलखजे जोपे करी, भरम भ्रांत मूके परहरी ॥१५॥

मुख मांहेंथी वचन कहया तो सूं, जो हजी न छेक निकलियो तूं । आगे किव मांडी छे अनेक, तें पण कांइक कीधी विसेक ॥१६॥

पण सांचो तो जो समझे जीव, तो वाणी भले मुखथी कही पीउ । ए वाणी नथी कांई किवना जेम, मारा जीवने खीजवा कहया में एम ॥१७॥

जीव छे मारो अति सुजाण, ते धणीना चरण नहीं मूके निरवाण । पण सांचो तो जो करे प्रकास, जोत जई लागी आकास ॥१८॥

आंणी जोगवाईए तो एम थाय, चौद भवनमां जोत न समाय । एम अमें न करूं तो बीजो कोण करे, धणी अमारे काजे बीजी दाण देह धरे ॥१९॥

एणी केमे नव थाय सरम, एणी द्रष्टे केम न थाय नरम । जीव छे मारो खरी वस्त, ते कां न करे अजवालूं अत ॥२०॥

श्री सुंदरबाईने चरणज थकी, वली मोसूं गुण कीधां बाई गुणवंती । मारे माथे दया रतनबाईनी घणी, एणी कृपाए जोपे ओलखीस धणी ॥२१॥

एहेनी दयाए जोत एम करीस, चरण धणीना चितमां धरीस । इंद्रावती चरणे लागे आधार, सुफल फेरो करूं आवार ॥२२॥

॥ प्रकरण ॥२१॥ चौपाई ॥५४७॥

इसी सन्दर्भ में देखें-