प्रकास गुजराती - प्रकरण २७
हाणे तूं म भूलज रे, भोरडी सुजाणें तूं सेण । साणे तो डिठां सिपरी, भोरी तोहेनी तोहजडे नेण ॥१॥
वेंण वडानी मोंहें कढे, भोरी तूं ता तोहेनी जाग । कींझो नी कत तूं धणीजो, अंईं तंद पेराईंदी आघ ॥२॥
तें ता पा न कतयो, हुत घुरवो सेर । जडे उथींदी आतण मंझां, तडे घणूं घुरंदी ही वेर ॥३॥
हे जे डींह वंजाइयां, भोरी विसरी विच बेही । हांणे हलंण संदा डींहडा, भोरी आया से पेही ॥४॥
रे कते जे उथिए, त तो पर केही । कां कंनी ही निद्रडी, भोरी घरे साथ नेई ॥५॥
अंजा न जागे जोर करे, जे हेडी मथां थेई । पिरी वभेरकां आइया, तोजी सिध को ईं वेई ॥६॥
त्रक तूं सारे सई कर, जोपे कर जोत्रा । माल तूं बंध मूरडे करे, पई म छड हथां ॥७॥
अरट फेर उतावरो, तन के डेई ता । तूं तां गिनंदी सुहाग धणीयजो, तोजे संने हिन सुत्रा ॥८॥
कतण रेहेंदो अधविच, आए डींह मथां । कतण वारयूं हलयूं, डिसे न तूं पासां ॥९॥
हांणे जिन थिए बिसरी, कत तूं कोड मंझां । सुहाग संदो सुत्रडो, संनो थींदो तो हथां ॥१०॥
हांणे तूं म किज निद्रडी, निद्रडी डेरे दुहाग । तूं तां जागी जोर करे रे, गिंन तूं वंजी रे सुहाग ॥११॥
ही सुत्र घणो सुहामणो, मोघो थींदो जोर । सुजाणी तूं सिपरी, जीव मथांई घोर ॥१२॥
गिंन स्याबासी जेडिऐं, कर कां एहेडी पर । हांणे को थिए विसरी, जे तो पिरी सुजातां घर ॥१३॥
॥ प्रकरण ॥२७॥ चौपाई ॥६६१॥