कलस गुजराती - प्रकरण १०
दयानूं प्रकरण
हो वालैया हवे ने हवे, दसो दिस तारी दया । ए गुण तारा केम विसरे, मुझथी अखंड ब्रह्मांड थया ॥१॥
हवे तो गली हूं दया मांहें, सागर सरूपी खीर । दया सागर सकल पूरण, एक टीपू नहीं मांहें नीर ॥२॥
दया मुकट सिर छत्र चमर, दया सिंघासन पाट । दया सर्वे अंग पूरण, सहु दया तणों ए ठाट ॥३॥
हवे दया गुण हूं तो कहूं, जो अंतर कांई होय । अंतर टाली एक कीधी, ते देखे साथ सहु कोय ॥४॥
पल पल आवे पसरती, न लाभे दयानो पार । बीजूं ते सहु में मापियूं, आगल रही आवार ॥५॥
आटला ते दिन अमें घर मधे, लीला ते राखी गोप । हवे बुध तांणे पोते घर भणी, तेणे प्रगट थाय सत जोत ॥६॥
सब्द कोई कोई सत उठे, तेणे केम करूं हूं लोप । गोप सर्वे सत थयूं, असत थयूं उद्दोत ॥७॥
हवे असतने अलगो करूं, केम थावा दऊं सत लोप । सत असत भेला थया, तेमां प्रकासूं सत जोत ॥८॥
असत पण करवुं अखंड, करी सतनो प्रकास । सनंध सतनी समझावी, अंधेर नो करूं नास ॥९॥
संसा ते सहु संघारिया, असत भागी अंधेर । निज बुध उठी बेठी थई, भाग्यो ते अवलो फेर ॥१०॥
हवे फेर सहु सवलो फरे, सहुने सत आव्यूं द्रष्ट । एणे प्रकासे सहु प्रगट कीधूं, जाणी सुपन केरी सृष्ट ॥११॥
रामत जोई काल मायानी, कालमाया ने आसरी । देखी सुख आ जागनी, जासे ते सर्वे विसरी ॥१२॥
आवेस मूं कने धणी तणों, तेणे करूं भेलो साथ । साथ मली सहु एकठो, विनोद थासे विलास ॥१३॥
विलास करी विध विधना, त्यारे थासे हरख अपार । रामत करसूं आनंद मां, आवसे सकुंडल सकुमार ॥१४॥
त्यारे साथ सहु आवी रेहेसे, रामत थासे रंग । त्यारे प्रगट थासूं पाधरा, पछे उलटसे ब्रह्मांड ॥१५॥
मारा आवेस मांहेंथी भाग दऊं, साथने सारी पेर । मनना मनोरथ पूरा करी, हरखे ते जगवुं घेर ॥१६॥
साथ न मूकूं अलगो, साथ मूने मूके केम । कहयूं मारूं साथ न लोपे, साथ कहे करूं हूं तेम ॥१७॥
लेस छे कालमायानो, वासनाओ मांहें विकार । दया द्रष्टे गाली रस करूं, मेली तारतमनो खार ॥१८॥
विकार काढूं विधोगते, करी दयानो विस्तार । भली भांते भाजूं भरमना, जेम आल न आवे आकार ॥१९॥
सत वस्त दऊं साथने, कोई रची रूडो रंग । मनना मनोरथ पूरा करी, सुख दऊं सर्वा अंग ॥२०॥
कालमायानों लेस निद्रा, अने निद्रा मूल विकार । सर्वा अंगे सुध थाय, करी दऊं तेह विचार ॥२१॥
जुगते जां न जगवुं तमने, तो जोगमाया केम थाय । निरमल वासना कीधा विना, रासमां ते केम रमाय ॥२२॥
क्रोधना कडका करूं, उडाडी अलगो नाखूं । साथ माहें ना दऊं पेसवा, निद्रा ते आडी राखूं ॥२३॥
आमला अवला अति घणा, कालमायाना छे जोर । बांक चूक विसमा टालीने, करी दऊं ते पाधरा दोर ॥२४॥
गुण पख इंद्री अवला, करूं ते सवला साथ । करी निरमल सुख दऊं नेहेचल, करूं ते सहुने सनाथ ॥२५॥
प्रकृत सर्वे पिंडनी, सवली करूं सनमुख । दुख दावानल करूं अलगो, देखाडूं ते अखंड सुख ॥२६॥
मन चित बुध अहंमेव अवला, करूं जोरावर जेर । हवे हारया सर्वे जीताडी, फेरवुं ते सवले फेर ॥२७॥
चोर टाली करूं वोलावो, सुख सीतल करूं संसार । विध विधना सुख दऊं विगतें, कांई रासतणा आवार ॥२८॥
कोइक दिन साथ मोहना जलमां, लेहेर विना पछटाणा । वासना घणूं वल्लभ मूने, न सहूं ते मुख करमाणा ॥२९॥
॥ प्रकरण ॥१०॥ चौपाई ॥३५४॥