कलस गुजराती - प्रकरण ११
प्रकरण हांसीनूं
मारा साथ सनमंधी चेतियो, ए हांसीनों छे ठाम । आप वालो घर विसरी, हवे जागी भूलो कां आम ॥१॥
साथजी तमने रामत, जोयानो छे ख्याल । जेनूं मूल नहीं तेणे बांधिया, ए हांसीनों छे हवाल ॥२॥
तमे मांगी रामत विनोदनी, तेणे विलस्या तमारा मन । वात वालाजीनी विसरी, जे कहया मूल वचन ॥३॥
गूंथो जाली दोरी बिना, आप बांधो मांहें अंग । अंग विना तमे तरफडो, कांई ए रामतना रंग ॥४॥
आप बंधाणा आपसूं, एणे कोहेडे अंधेर । चढ्यूं अमल जाणे जेहेरनूं, फरे ते मांहें फेर ॥५॥
अमल चढ्यूं केम जाणिए, कोई आथडे कोई पडे । कोई मांहें जागी करी, बांहें ग्रही पगथी चढे ॥६॥
एक पडे पगथी थकी, तेहेनों बीजी ते साहे हाथ । खाए ते बंने गडथला, कांई रामत ए अख्यात ॥७॥
कोई पडे पगथी विना, तेहेने बीजी ते झालवा जाय । पडे ते बंने मोंहों भरे, ए हांसी एमज थाय ॥८॥
भोम विना ओठूं लिए, अने चरण विना उजाय । जल विना भवसागर, तेहेमां गलचुवा खाय ॥९॥
अंत्रीख जुओ ऊभियो, हाथ विना हथियार । निद्रा छे अति जागते, पिंड विना आकार ॥१०॥
एक नवी कोई आवी मले, ते कहावे आप अजाण । कोई मांहें मोटी थई, समझावे सुजाण ॥११॥
वचन करडा कोई कहे, केने खंडनी न खमाय । पछे कलपे बंने कलकले, एने अमल एम लई जाय ॥१२॥
खंडी खांडी रडी रडावी, दुख जगवतां दीठा घणा । जाग्या पछी ज्यारे जोइए, त्यारे बंनेमां नहीं मणा ॥१३॥
साथ मांहें हांसी थासे, रस रामत एणी रंग । पूर विना तणाणियों, कोई आडी थाय अभंग ॥१४॥
हरखे हांसी हेतमां, करसे साथ कलोल । माया मांगी ते जोई जोपे, रामत झलाबोल ॥१५॥
वृख ऊभो मूल विना, तेहेनूं फल वांछे सहु कोय । वली वली लेवा दोडहीं, ए हांसी एणी पेरे होय ॥१६॥
अछता बंध छूटे नहीं, पेरे पेरे छोडे तोहे । ए स्वांग सहु मायातणो, साथ बांध्यो रामत जोए ॥१७॥
॥ प्रकरण ॥११॥ चौपाई ॥३७१॥
