खटरूती - प्रकरण ६
गरमी रूत (वैसाख-जेठ) - राग काफी धमार
वालाजी विना रूत ग्रीखम हो ॥टेक॥
रूत ग्रीखम वालाजी विना रे, घणूं दोहेली जाय । पिउजी विना हूं एकली, खिण वरसां सो थाय ॥१॥
ग्रीखमनी रूत आवी रे वाला, वेलडियो सोहे वनराय । फूल फल दीसे रे अति उत्तम, एणी रूते वन सोहाय ॥२॥
घाटी छाह्या सोहे वननी, फूलडे रंग प्रेमल अपार । एणी रूते मारा वालैया, मूने तेडीने रमजो आधार ॥३॥
रमवाने जीव तरसे मारो, रूडी रमवानी आ रूत । खंत खरी मलवानी तमसूं, लागी रही छे मारे चित ॥४॥
कोयलडी टहुंकार करे रे, सुडला करे रे कलोल । एणी रूते हूं एकलडी, रोई नेंणा करूं रंग चोल ॥५॥
वांदर मोर क्रीडे वनमां, आनंद देखी वनराय । एणे समे वालाजी विना, विरहसूं कालजडूं रे कपाय ॥६॥
भमरा मदया करे रे गुंजार, लई फूलडे बहेकार । एणी रूते धणी धाम विना, घडी एकते केमे न जाय आधार ॥७॥
एणी रूते अमने नव तेडो, तो जीव घणूं दुखी थाय । दिन दोहेला घणुए निगमूं, पण रैणी ते केमे न जाय ॥८॥
कठणाई एवी कां करो वाला, हजी दया तमने न थाय । बीजा दुख अनेक खमूं, पण धणीनो विरह न खमाय ॥९॥
कलकले जीवने कांपे काया, करे निस्वासा निसदिन । नैणे जल आवे निझरणां, कोई अखूट थया उतपन ॥१०॥
एक निस्वासे जीव निसरे, पण दुख खमूं छूं ते जुए विचार । ते विनती करूं रे वाला, सुणो इंद्रावतीना आधार ॥११॥
देखे जीव दुख घणूं दुर्लभ, मेलो धणीनो आवार । श्री धाम मधे मेलो सदीवे, पण दुर्लभ मेलो संसार ॥१२॥
नौतनपुरीमां धणी मलवाने, जीव न मूके काया । धणीनो विछोडो घेर खिण नहीं, विछोडो मेलो मांहें माया ॥१३॥
आ मेलो दुर्लभ ते माटे, नहीं आवे बीजी वार । ते माटे जीव कलपे मारो, नौतनपुरी मलवा आधार ॥१४॥
हवे न थाय मेलो श्री देवचंदजी सों, जो कीजे अनेक उपाय । घरे मेलो अभंग छे, पण नौतनपुरी ए न थाय ॥१५॥
सुंदर श्रीमुख वचन सांभरे, त्यारे जीवने कालजे लागे घाय । पण चूकी अवसर जो हूं पेहेली, तो न आवे हाथ ते दाय ॥१६॥
हवे कलकलीने कहूं छूं रे वाला, मूने तेडजो चरणे । तेहेने छेह केम दीजिए रे वाला, जे आवी ऊभी सरणे ॥१७॥
हवे विरह वीटी विनता कहे, रखे खिण लावो वार । अमने आवी तेडी जाओ, जेम लऊं लाभ मांहें संसार ॥१८॥
आ मायानो मेलो दुर्लभ, जुओने विचारी मन । लऊं लाभ मलीने तमने, जेम सहु कोई कहे धंन धंन ॥१९॥
अणजाण्यूं धन गयूं रे अनंत, पण जाण्यूं ते धन केम जाए । जे निध गई अचेत थकी, हूं दाझूं ते तेणी दाहे ॥२०॥
इंद्रावती कहे आयत करी, एक वार तेडो अमने । जेम उलट करूं अति घणो, आवीने जीतूं तमने ॥२१॥
में अनेक वार जीत्यो रे आगे, तेतो जाणो छो चित मांहें । ते माटे मोसूं करो रे अंतर, पण नाठया न छूटसो क्याहें ॥२२॥
हूं जोर करीने ज्यारे आविस इहां, त्यारे तमे करसो केम । एणे वचने इंद्रावतीए, वालोजी कीधां छे नरम ॥२३॥
हवे ततखिण तेडवा धणी आवसे, वाले सांभलिया समाचार । ए वचन सुणीने इंद्रावतीने, वालो रूदयासों भीडसे आधार ॥२४॥
॥ प्रकरण ॥६॥ चौपाई ॥११२॥