प्रकास गुजराती - प्रकरण १०
विनती - राग धनाश्री
हवे विनती एक कहूं मारा वाला, सुणो पिउजी वात । प्रगण तमे पधारिया, आकार फेरो छो नाथ ॥१॥
श्री देवचंदजी अम कारणे, रूदे तमारे आवया । वचन पालवा आपणा, साथ सकल पर कीधी दया ॥२॥
जनम अंध अमे जे हतां, ते तां तमे देखीतां करया । वांसो वछूटो हाथथी, जमपुरी जातां वली कर ग्रहया ॥३॥
हवे अम मांहें अमपणूं, जो कांई होसे लगार । तो निद्रा उडाडी तमे निध दीधी, हवे नहीं मूकूं निरधार ॥४॥
आगे तो अमे नव ओलख्या, ते साले छे मन । चरचा ते करी करी प्रीछव्या, अने कहया ते विविध वचन ॥५॥
चाल- एहेवा अनेक वचन कहया अमने, जेणे एक वचने ओलखूं तमने । पेरे पेरे करीने प्रीछव्या सही, अमे निरोध तोहे उडाड्यो नहीं ॥६॥
त्यारे हँसी वढी आंसूवाली ने कहयूं, पण एणे समे अमे कांई नव लहयूं । त्यारे तारतम कही घर देखाड्या सही, पण अमे तोहे ओलख्या नहीं ॥७॥
त्यारे अम मांहेंथी अदृष्ट थया, मूल वचन रूदयामां रहया । एणे समे जो खबर न लेवाय, तो दुस्तर अमने घणूं दोहेलूं थाय ॥८॥
एम जाणी ने आव्या अम मांहें, आवी बेठा प्रगट्या तम जांहें । आपण जेम पेहेलां वृजमां हतां, नित प्रते वालाजीसूं रंगे रमतां ॥९॥
अनेक रामत कीधी आपणे, पूरण मनोरथ कीधां समे तेणे । अग्यारे वरसनी लीला करी, कालमाया तिहांज परहरी ॥१०॥
जोगमायामां आपण रासज रम्या, तेतां साथ सकलने घणूं घणूं गम्या । वचन संभारवाने अदृष्ट थया, त्यारे अमे विरह कीधां जुजवा ॥११॥
ते देखीने आव्या जेम, वली आंहीं प्रगट थया छो तेम । धणी ज्यारे धणवट करे, त्यारे मन चितव्या कारज सरे ॥१२॥
तेणे समे धाख रहीती जेह, हमणां पूरण कीधी तेह । हवे वालाजी कहूं ते सुणो, अने अति घणो दोष छे अमतणो ॥१३॥
तमारा मनमां न आवे लेस, पण साख पूरे मारूं मनडूं वसेख । वारी फरी नाखूं मारी देह, तमे कीधां मोसूं अधिक सनेह ॥१४॥
वार वार हूं घोली घोली जाऊं, एक वचन तणां नव ओसीकल थाऊं । ओसीकल वचन तो ते केहेवाए, जो अमे बेठा मोहजल मांहें ॥१५॥
अनेक वार जाऊं वारणे, तमे जे कीधूं ते आपोपणे । भामणा उपर लऊं भामणा, पण दोष साले जे में कीधां घणा ॥१६॥
हवे ए दोष केम छूटीस हो नाथ, सांचूं कहूं मारा धामना साथ । तमे साथ मांहें देओ छो उपमां, पण हूं केम छूटीस ए वज्रलेपणा ॥१७॥
तमे गुण कीधां मोसूं घणां घणां, पण अलेखे अवगुण अमतणा । तमे गुण करो छो ते ओलखी करी, पण मोहजल लेहेर मूने फरी वली ॥१८॥
हवे हूं बलिहारी जाऊं मारा धणी, मारा मनमां एक हाम छे घणी । अछतां मंडल मांहें लाभ छे घणो, अने आंझो छे मारा धणीजी तम तणो ॥१९॥
जे मनोरथ कीधां श्री धाम मांहें, ते दृढ सघला आहीं थाए । जे पेर सघली कही छे तमे, ते दृढ कीधी सर्वे जोईए अमे ॥२०॥
श्री धामना सुख जे दीसे आहें, ते जीव जाणे मनज मांहें । आ देहनी जिभ्या केणी पेरे कहे, वचन कहूं ते ओरूं रहे ॥२१॥
ए सोभा सब्दातीत छे घणी, अने सब्द मांहें जिभ्या आपणी । ए सुख विलसी निरदोष थाऊं, तम दयाए फेरो सुफल करी जाऊं ॥२२॥
एटले मनोरथ पूरण थया, जे थाय ते वालाजीनी दया । दयानो तो कहूं छूं घणूं, जे करी न सकी वस आपोपणूं ॥२३॥
हवे मनसा वाचा करमणां करी, हूं नहीं मूकूं निध परहरी । नैणे निरखूं निरमल चित करी, हूं रूदे राखीस वालो प्रेम धरी ॥२४॥
करी परणाम लागूं चरणे, सेवा करीस हूं वालपण घणे । दंडवत करूं जीव ने मन, दऊं प्रदखिणा रात ने दिन ॥२५॥
कृपा करो छो सहु साथज तणी, वली कृपा साथने करजो घणी घणी । इंद्रावती चरणे लागे आधार, धणी लिए तेम लीधी सार ॥२६॥
॥ प्रकरण ॥१०॥ चौपाई ॥२६३॥