प्रकास गुजराती - प्रकरण १९
अखंड दंडवत करूं परणाम, हैडे भीडी ने भाजूं हाम । प्रेमे दउं प्रदखिणा, फरी फरी वली अति घणा ॥१॥
वारी वारी जाऊं मुखारने विंद, वरणवुं सोभा सरूप सनंध । वारणा लऊं आंखडियो तणा, सीतल दृष्ट माहें नहीं मणा ॥२॥
भामणा ऊपर लउं भामणा, सुख अमने दीधां अति घणा । वली वली लागूं चरणे, सेवा करीस हूं वालपण घणे ॥३॥
वारी फरी नाखूं मारी देह, इंद्रावती वली वली एम कहे । अति वखाण में थाय नहीं, पोताना घरनी वातज थई ॥४॥
पोते पोताना करे वखाण, तेहेने सहु कोई कहे अजाण । पण जेवडी वात तेहेवा वखाण, वचन ग्रहसे जोईने जाण ॥५॥
श्री धणीतणा वचन प्रमाण, प्रगट लीला थासे निरवाण । चौद भवननो कहिए भाण, रास प्रकास उदे थया जाण ॥६॥
चौद भवननो नहीं आसरो, उदेकार अति घणो थयो । सब्दातीत ब्रह्मांड कीधां प्रकास, ए अजवालूं जोसे साथ ॥७॥
प्रकास तणा वचन निरधार, जे जोईने करसे विचार । आगल ए थासे विस्तार, जीव घणा उतरसे पार ॥८॥
ए लीला जे जोसे विचार, सूं करसे तेहेने संसार । प्रगट पाइयो कीधो एह, अंबारत थासे हवे तेह ॥९॥
हवे सुणजो सहुए साथ, चरणे तमने लागे मेहेराज । ए वाणी श्री धणिए कही, वली वली तमने कृपा थई ॥१०॥
एहेवो पकव प्रवीण नथी कांई हूं, तो सिखामण तमने केम दऊं । हूं घणुए एम जाणूं सही, जे जीव मारूं समझावुं रही ॥११॥
पण धणी तणी कृपा अति घणी, वली वली दया करे साथ तणी । तो वचन तमने केहेवाय, नहीं तो कीडी मुख कोहलूं न समाय ॥१२॥
हवे रखे वचन विसारो एक, साथ माटे कहया विसेक । वचन कहया छे करजो तेम, आपण पेहेलां पगला भरियां जेम ॥१३॥
वली अवसर आव्यो छे हाथ, चरणे लागीने कहूं छूं साथ । हवे चरणे लागूं श्रीवालाजी, तमे वहार मारी भली कीधी ॥१४॥
आ माया घणूं जोरावर हती, पण हलवी थई मारा धणी तम थकी । मायाने तजारक थई, ते ऊपर आ विनती कही ॥१५॥
ते विनतडी जोजो सार, माया दुख पामी निरधार । धणी लिए तेम लीधी सार, मुख मांहेंथी काढी आधार ॥१६॥
तमारा गुणनी केही कहूं वात, तमे अनेक विधे कीधी विख्यात । पोतावट जाणी प्रमाण, इंद्रावती चरणे राखी निरवाण ॥१७॥
चरण पसाय सुंदरबाईने करी, फल वस्त आवी रदे चढी । चरण फल्या निध आवी एह, हवे नहीं मूकूं चित चरण सनेह ॥१८॥
चरण तले कीधुं निवास, इंद्रावती गाए प्रकास । भाजी भरम कीधो अजवास, पामे फल कारण विस्वास ॥१९॥
विस्वास करीने दोडे जेह, तारतमनूं फल लेसे तेह । ते माटे कहूं प्रकास, जोपे जागी लेजो साथ ॥२०॥
एटले पूरण थयो रास, इंद्रावती धणीने पास । मूने मारे धणिए दीधी बुध, हवे प्रकास करूं तारतमनी निध ॥२१॥
॥ प्रकरण ॥१९॥ चौपाई ॥४१०॥