प्रकास गुजराती - प्रकरण २
श्री साथनो प्रबोध - राग धनाश्री
संभारो साथ, अवसर आव्यो छे हाथ जी । आप नाख्या जेम पेहेले फेरे, वली नाखजो एम निघात जी ॥१॥
सुंदरबाई आपण माटे, आव्या छे आणी वार जी । ए आपणने अलगां नव करे, कांई मोकल्या छे प्राण आधार जी ॥२॥
सपनातरमां खिण नव मूके, तो साख्यात अलगां केम थाय जी । कृपा वालाजीनी केही कहूं, जो जुए जीव रूदया मांहें जी ॥३॥
एवडी वात वालो करे रे आपणसूं, पण नथी कांई साथने सार जी । भरम उडाडी जो आपण जोइए, तो बेठा छे आपणमां आधार जी ॥४॥
सपनातरमां मनोरथ कीधां, तो तिहां पण वालोजी साथ जी । सुंदरबाई लई आवेस धणीनो, नव मूके आपणो हाथ जी ॥५॥
तिलमात्र दुख नव दिए आपणने, जो जोइए वचन विचारी जी । दुख आपणने तोज थाय छे, जो संसार कीजे छे भारी जी ॥६॥
अंतरध्यान समे दुख दीधां, ए आसंका मन मांहें जी । एणे समे संसार भारी नव कीधूं, साथें दुख दीठां एम कांए जी ॥७॥
दुखतां केमे न दिए रे वालोजी, ए तां विचारीने जोइए जी । सांभरे वचन तोज रे सखियो, जो माया मूकतां घणूं रोइए जी ॥८॥
वचन संभारवा ने काजे मारे वाले, दुख दीधां अति घणां जी । आपण मनोरथ एहज कीधां, वाले राख्या मन आपणां जी ॥९॥
आपण माया नी होंसज कीधी, अने माया तो दुख निधान जी । ते संभारवाने काजे रे सखियो, वालो पाम्या ते अंतरध्यान जी ॥१०॥
नहीं तो अधखिण ए रे आपणों, नव सहे विछोह जी । ए तां विचारीने जोइए रे सखियो, तो तारतम भाजे संदेह जी ॥११॥
एणे समे तारतमनी समझण, ते में केम केहेवाय जी । अनेक विधनूं तारतम इहां, तेणे घर लीला प्रगट थाय जी ॥१२॥
ओलखवाने धणी आपणो, कहूं तारतम विचार जी । साथ सकल तमे ग्रहजो चितसूं, नहीं राखूं संदेह लगार जी ॥१३॥
पेहेले फेरे तां ए निध न हुती, अजवालूं तारतम जी । तो आ फेरो थयो आपणने, साथ जुओ विचारी मन जी ॥१४॥
उत्कंठा नव रहे रे केहेनी, जो कीजे तारतम नो विचार जी । तारतमतणूं अजवालूं लईने, आव्या आपणमां आधार जी ॥१५॥
एणे अजवाले जो न ओलख्या, तो आपणमां अति मणां जी । चरणे लागी कहे इंद्रावती, वालो नव मूके गुण आपणां जी ॥१६॥
॥ प्रकरण ॥२॥ चौपाई ॥२०॥
