प्रकास गुजराती - प्रकरण ३२

दूध पाणीनो विछोडो

वली वण पूछे कहूं विचार, कारण साथ तणे आधार । रखे केहेने उत्कंठा रहे, श्री सुन्दरबाई ते माटे कहे ॥१॥

आगे एम वचन केहेवाय, जे कीडी पग कुंजर बंधाय । डूंगरतां त्रणे ढांकियो, पाधरो प्रगट कोणे नव थयो ॥२॥

कीडी कुंजरने बेठी गली, तेहेनी तां कोणे खबर न पडी । केहेने तो कहूं छूं एम, जे माया भारे थइ छे तेम ॥३॥

सनकादिक ब्रह्माने कहे, जे जीव मन बेहू भेला रहे । ते जुजवा करीने देयो, सनकादिके एम प्रश्न कहयो ॥४॥

त्यारे ब्रह्मा मन विमास्या रही, मन मांहें अति चिंता थई । ए पडउत्तर हूं थी नव थयो, त्यारे वैकुंठनाथने सरणे गयो ॥५॥

भगवानजी त्यारे तेणे ताल, हंस रूप लाव्या तत्काल । हँसजीने जीवे ओलख्यूं, त्यारे मन आडो फरीने वल्यूं ॥६॥

सनकादिके एम पूछयूं वचन, जीवने चांपी बेठो मन । त्यारे हँसजीए कीधो जवाब, समझया सनकादिक भाग्योवाद ॥७॥

वाधे भारे समझाविया, पण दूध पाणी नव जुजवा थया । तेहेनो तमसुं करूं जवाब, समझावाने काजे साथ ॥८॥

समझीने ओलखो धणी, चालो आपणे घरज भणी । ए चारेनो अर्थज एह, रखे कांई तमने रहे संदेह ॥९॥

एहेनो जे जोतां अर्थ, तेहेने जवाब एम देता ग्रन्थ । अकल अगम वैकुंठनो धणी, ए थोडी हजी करे घणी ॥१०॥

एह करता सर्वे थाय, पण ओल्यूं अर्थ ते तणाण्यूं जाय । अर्थ उत्कंठा रहे मन मांहें, समझ कोणे नव पडे क्याहें ॥११॥

हवे समझावुं जो जो वाणी, दूध विछोडा करी दऊं पाणी । जो जीव साख पूरे आपणो, अर्थ खरो तो तारतम तणो ॥१२॥

हवे संभारजो जीवसुं वात, जीव तणो मोटो प्रकास । चौद भवन अजवालूं करे, जो जीव जीवनने रूदे धरे ॥१३॥

एह छे एवो समरथ, एहेना बलनो कहीस अर्थ । नहीं राखूं संदेह लगार, जाणी साथ घरनो आधार ॥१४॥

मन तणूं नथी कांई मूल, तेथी भारे आंकडा नूं तूल । एक अरधी पांखडी नथी जेटलो, पण पग थोभ माटे कह्यो एटलो ॥१५॥

ते बेठो जीवने ऊपर चढी, कीडी कुंजर एम बेठी गली । एम त्रणे डूंगर ढांकयो, एम गज कीडी पग बांधयो ॥१६॥

जो जीव पोते करे अजवास, तो मने नव खमाय प्रकास । ते ऊपर कहूं दृष्टांत, जो जो पोतानू वृतांत ॥१७॥

सुकजीना कहया प्रमाण, सात सागरनो काढ्यो निरमाण । भव सागरनो न आवे छेह, सुकजी एम पाधरूं कहे ॥१८॥

हवे पगला जे भरिया प्रमाण, जो जो जीव तणूं बल जाण । पेहेले फेरे आपण नीसरयां, भवसागर ते केम करी तरयां ॥१९॥

जेनो नव काढ्यो निरमाण, सुकजीना वचन प्रमाण । गोपद वछ वली सुकजीए कहयो, भवसागर एम साथने थयो ॥२०॥

एटलो पण नथी द्रष्टे पड्यो, पग थोभ माटे पुस्तक चढ्यो । जीव तणो जोजो ए बल, खरी वस्त जे कही नेहेचल ॥२१॥

भवसागर केम एटलो थयो, जो जीव खरे जीवनजी ग्रहयो । त्यारे मन एकलो बेसी रहयो, खोटो मन खोटामां भल्यो ॥२२॥

दूध लीधूं एम जुओ करी, पाणीने मूक्‍यूं परहरी । दूध पाणी नो जुओ विचार, जुआ करी ओलखो आधार ॥२३॥

आपण मांहें बेठा छे सही, चरण कमल रेहेजो चित ग्रही । भरम भाजी ओलखजो धणी, दया आपण ऊपर अति घणी ॥२४॥

इंद्रावती कहे ओलखो आधार, तारतम जीवसूं करो विचार । सुफल फेरो थाय संसार, वली वली नहीं आवे आवार ॥२५॥

॥ प्रकरण ॥३२॥ चौपाई ॥९६१॥