प्रकास गुजराती - प्रकरण ३३
श्री भागवतनो सार
सांभलो साथ कहूं विचार, फल वस्त जे आपणो सार । ते जोईने आवो घरे, रखे अमल तमने अति चढे ॥१॥
ए अमलतणो मोटो विस्तार, ते नेठ नव जोवो निरधार । आगे आपणने वारया सही, श्री मुख वाणी धणिए कही ॥२॥
ते माटे तमने देखाडूं सार, आपण घरने आपणा आधार । विहिला थयानी नहीं आवार, आंहीं तमने नहीं मूकूं निरधार ॥३॥
वेदतणो सार भागवत थयो, तेहेनो सार दसमस्कन्ध कहयो । दसमतणा अध्याय नेऊ, तेहेनो सार काढीने देऊं ॥४॥
नेऊ मांहें अध्याय पांत्रीस, जे वृज लीला कीधी जगदीस । जगदीस वचन एणे न केहेवाय, एम न कहूं तो विगत केम थाय ॥५॥
ते माटे हूं कहयूं एम, नहीं तो रामत जे कीधी श्री कृष्ण । ए नामनुं तारतम में केम केहेवाय, साथ संभारी जुओ जीव मांहें ॥६॥
आपणां घरनी वातज थई, अने तमने थाकी हूं कही कही । ए घर केम हूं प्रगट करूं, तम थकी नथी कांईए परूं ॥७॥
ते माटे हूं कहयूं घणुए, नहीं तो एटलूं केहेवूं स्या ने पडे । आ प्रगट कीधूं ते तम माट, नहीं तो आ वचन कांई नव केहेवात ॥८॥
हवे घर ओलखी ग्रहजो मन, घणूं तमने कहयूं तारतम । ए जाणजो मन जीवतणे, पेरे पेरे तमने कहयूं विध घणे ॥९॥
ते माटे हूं फरी फरी कहूं, जे माया अमल सवल चढ्यूं । अमल उतारो प्रकास जोई करी, अने भरम गेहेन मूको परहरी ॥१०॥
अनेक विधें कहयूं प्रबोध, हवे रखे रूदे राखो निरोध । सुणजो ए अध्याय पांत्रीस, जुआ वली कीधां मांहेंथी त्रीस ॥११॥
पंच अध्याई सुकजीए कही, पण परीछित नव सक्यो ते ग्रही । प्रश्न चूक्यो थयो अजाण, रास लीला न वरणवी प्रमाण ॥१२॥
त्यारे हाथ निलाटे नाख्यो सही, सुकजी कहे मुख मांहेंथी रही । हूं जोगी तूं राजा थयो, रासतणो सुख नव जाए कहयो ॥१३॥
ए वचन मारे मुखथी नव पडे, न कांई तारे श्रवणा संचरे । आ जोग आपण नथी बेहू, तो ए लीला सुख केणी पेरे सहूं ॥१४॥
एहेना पात्र हसे ए जोग, आ लीलानो ते लेसे भोग । केसरी दूध न रहे रज मात्र, उत्तम कनक विना जेम पात्र ॥१५॥
एह वचन सुणीने राय, पडयो भोम खाय मुरछाय । कम्पमान थई कलकल्यो, रूदन करे रूदे अंतर गल्यो ॥१६॥
आलोटे दुख पामे मन, अंग मांहें लागी अगिन । त्यारे वली सुकजी ओचरया, आंसू लोवरावी बेठा करया ॥१७॥
सांभल राजा द्रढ करी मन, अंतरगते केहेता वचन । ते केहेवावालो उठी गयो, हूं एकलो बेसी रहयो ॥१८॥
हवे पूछीस मूने तूं सूं, तुझ सरीखो बेठो हूं । त्यारे परीछित चरण झालीने कहे, स्वामी रखे उत्कंठा मारा मनमां रहे ॥१९॥
मुनीजी हूं घणों दोहेलो थाऊं, रखे अगिन हूं लीधे जाऊं । त्यारे भागे आवेस कही पंच अध्याय, पण रास न वरणव्यो तेणे ताय ॥२०॥
हवे सुकजीना वचन हूं केटला कहूं, हूं सार काढवा भागवत ग्रहूं । सघलानो सार आ ते रास, जे इंद्रावती मुख थयो प्रकास ॥२१॥
हवे रासतणो सार तमने कहूं, तेतां आपणूं तारतम थयूं । तारतम सार आ छे निरधार, जिहां वसे छे आपणा आधार ॥२२॥
घर श्री धाम अने श्रीकृष्ण, ए फल सारतणो तारतम । तारतमे अजवालूं अति थाय, आसंका नव रहे मन मांहें ॥२३॥
मन जीवने पूछे रही, त्यारे जीव फल देखाडे सही । ए अजवालूं कीधूं प्रकास, तारतमना वचन मांहें रास ॥२४॥
ए अजवालूं जीवने करे, जे जीव घर भणी पगला भरे । पोते पोतानी पूरे साख, ए तारतम तणो अजवास ॥२५॥
ते लई धणी आव्या आंहें, साथ संभारी जुओ जीव मांहें । एणे घरे तेडे आ वल्लभ, बीजाने ए घणूं दुर्लभ ॥२६॥
बीजा कहूं छूं एटला माट, जे माया भारे करो छो साथ । तारतम पख बीजो कोय नथी, एक आव्या छो तमे घेर थकी ॥२७॥
आ माया कीधी ते तम माट, तारतम मांहें पाडी वाट । एणी वाटे चालिए सही, श्री वालाजीने चरणज ग्रही ॥२८॥
एह चरन छे प्रमाण, इंद्रावती कहे थाओ जाण । तमे वचनतणा लेजो अर्थ, आपण जीवनो ए छे ग्रथ ॥२९॥
॥ प्रकरण ॥३३॥ चौपाई ॥९९०॥
