प्रकास गुजराती - प्रकरण ३७
प्रगट वाणी
हवे सैयरने हूं प्रगट कहूं, आपणों वास श्री धाममां रहूं । अछरातीत ते आपणा घर, मूल वैकुंठ मांहें अछर ॥१॥
ए वाणी चित धरजो साथ, दया करी कहे प्राणनाथ । ए किव करी रखे जाणो मन, श्री धणी लाव्या धामथी वचन ॥२॥
ते तमने कहूं प्रगट करी, मूल वचन लेजो चित धरी । हवे तारतम जो जो प्रकास, तिमर मूलथी करूं नास ॥३॥
हवे तमने कहूं मूलज थकी, अने मोह अहंकार कांई उपनूं नथी । न कांई ईश्वर न मूल प्रकृती, तेणें समे आपणमां वीती ॥४॥
एणे समे मूल वैकुंठ नाथ, इछा दरसन करवा साथ । साथ तणें मन मनोरथ एह, माया रामत जोइए तेह ॥५॥
ए वात अमे श्री राजने कही, त्यारे अम बेहू पर इछा थई । उपनूं मोह सुरत संचरी, तेणे माया रचना करी ॥६॥
आहीं अछरनूं विलस्यो मन, पांच तत्व चौद भवन । एमां विष्णु मन बीजो मननो विलास, रच्यो एह स्वांस नो स्वांस ॥७॥
एमां वासना आवी अम तणी, मन इछे पोतानू धणी । अछर वासना लई आवेस, नंद घेर कीधो प्रवेस ॥८॥
साथ सुपन एम दीठूं सही, जे गोकुल रमयां भेला थई । बेहू सुरत रमियां कई भांत, मन वांछित करी खरी खांत ॥९॥
अग्यार वरस लगे लीला करी, कालमाया इहांज परहरी । जोगमाया करी रमिया रास, आनंद मन आंणी उलास ॥१०॥
रास रमी घेर आव्या एह, साथ सकलमां अधिक सनेह । तामसी उत्कंठा रही मन सार, तो आपण आव्या बीजी वार ॥११॥
मारकंडे माया दीठी जेम, घेर बेठा आपण जोइए तेम । ते माया सुकजीए वरणव करी, त्रण अध्याय कहया चित धरी ॥१२॥
हवे प्रीछजो ए द्रष्टांत, एणे पण मांगी करी खांत । जुओ मायानो वृतांत, रिखि केमे न पाम्यो स्वांत ॥१३॥
ततखिण कम्पमानज थयो, माया मांहें भलीने गयो । कल्पांत सात ने छियासी जुग, माया आडी आवी बुध ॥१४॥
नहीं तो नथी थई अधखिण वार, मारकंड दुख पाम्यो अपार । त्यारे मांहें नारायणजी कीधो प्रवेस, देखाडी माया लवलेस ॥१५॥
जुए जागी तां तेहज ताल, दया करी काढ्यो तत्काल । मायानी तां एह सनंध, निरमल नेत्रे थइए अंध ॥१६॥
एणी पेरे अमने रहयो अंदेस, ते राखे नहीं धणी लवलेस । ते माटे वली आ सुपन, इछाए कीधूं उतपन ॥१७॥
अखंड थयो कालमाया तणों, अंदेस भाजवाने आपणो । केटलीकने उत्कंठा रही, ते माटे सर्वने आगना थई ॥१८॥
ब्रह्मांड मांहें आवियो एह, मन तणां भाजवा संदेह । साथ मांहें एक सुंदरबाई, तेणे श्री राजे दीधी बड़ाई ॥१९॥
आवेस अंग आपी आधार, दई तारतम उघाड्या बार । घर थकी वचन लई आव्या, ते तां सुंदरबाईने कहया ॥२०॥
साथ वचन सांभलिया एह, वासनाए कीधां मूल सनेह । ते मांहें एक इंद्रावती, केहेवाणी सहुमां महामती ॥२१॥
तारतम अंग थयो विस्तार, उदर आव्या बुध अवतार । इछा दया ने आवेस, एणे अंग कीधो प्रवेस ॥२२॥
एणी पेरे भाज्यो संदेह, समझ्या सहुए वातज एह । वचन विस्तरिया विवेक, तेणे मली रस थयो एक ॥२३॥
साथ मल्योने थई जागणी, हरख्यो साथने रमियां धणी । ए चारे लीला कीधी सही, पण जागनी तो अति मोटी थई ॥२४॥
इहां साथने थयो उलास, कहयो न जाय तेह विलास । ए जागणीना सुख केणी पेरे कहिए, जाणे श्री धाममां बेठा छैए ॥२५॥
मली साथ वातो हरखे करी, जेवी रामत जेणे चित धरी । एम करता द्रष्टे आव्यूं धाम, केहेना मनमां रही न हाम ॥२६॥
पछे साथ उठीने बेठा थया, एह वचन आगलथी कहया । इंद्रावती कहे उठसे अछर, लई आनंद पोताने घर ॥२७॥
॥ प्रकरण ॥३७॥ चौपाई ॥१०६४॥
प्रकरण तथा चौपाइयों का सम्पूर्ण संकलन
प्रकरण ८४, चौपाई १९७७
॥ प्रकास गुजराती - जंबूर सम्पूर्ण ॥
