प्रकास गुजराती - प्रकरण ९
चौपाई प्रगटाणी
हवे एक लवो जो सांभरे सही, तो जीव रहे केम काया ग्रही । सांभलो साथ कहूं विचार, चूक्या अवसर आपण आणी वार ॥१॥
ए आपण खमीने रहया, त्यारे वली धणीजीए कीधी दया । बाई रतनबाईनी वासना, श्री लीलबाईने उदर उपना ॥२॥
श्री देवचंदजी पिता प्रमाण, निरखी आवेस दीधों निरवांण । नहीं तो ए आवेस छे अपार, पण धणीतणां वचन निरधार ॥३॥
मारी वाणीए ब्रह्मांडज गले, तो वासना केम वचनथी टले । वासनाओ माटे बांध्या बंध, कई भांते अनेक सनंध ॥४॥
ए वचनों माहें छे निध घणी, आगल प्रगट थासे धणी । हरखे साथ जागसे एह, रेहेसे नहीं कोई संदेह ॥५॥
साथ सकलने तेडूं सही, माया मांहें मूकूं नहीं । वली वाणी श्री देवचंदजी तणी, साथ सकलने ताणे घर भणी ॥६॥
वली तेह चरचा ने तेहज वाण, वचन केहेतां जे प्रमाण । वृज रास ने वली श्री धाम, सुख साथने दिए निधान ॥७॥
पचवीस पख वरणवनी जेह, वल्लभ वली सुख आपे तेह । अंतरध्यान समे जेम थया, वली वालो ततखिण आवया ॥८॥
पेहेले फेरे थयूं छे जेम, आंहीं पण वालेजीए कीधूं तेम । आ ते वालो ने तेहज दिन, विचार करी जुओ तारतम ॥९॥
आ तेह घडी ने तेहज ताल, माया दुष्ट पडी विचाल । आपणने नव अलगां करे, विना आपण नव डगलूं भरे ॥१०॥
अधखिण एक नथी थईवार, मायाए विछोडो पाड्यो आधार । मारकंड माया दृष्टांत, धणी कने मांगी करी खांत ॥११॥
जो जो मायानो वृतांत, ए अलगी थाय तो उपजे स्वांत । ततखिण कंपमाण ते थयो, अने माया मांहें भलीने गयो ॥१२॥
कल्पांत सात ने छियासी जुग, माया आडी आवी बुध । नव पडी खबर लगार, रिखीश्वर दुख पाम्यो निरधार ॥१३॥
त्यारे नारायण जी कीधो प्रवेस, देखाडी माया लवलेस । जुए जागीतां तेहज ताल, दया करी काढयो तत्काल ॥१४॥
मायानी तां एह सनंध, निरमल नेत्रे थैए अंध । ते माटे कीधो प्रकास, तारतम तणो अजवास ॥१५॥
ते लईने आव्या धणी, दया आपण ऊपर छे घणी । जाणे जोसे माया अलगां थई, तारतमने अजवाले रही ॥१६॥
भले तारतम कीधो प्रकास, सकल मनोरथ सिध्यां साथ । वचने सर्व अजवालो करयो, अने बीजो देह माया मांहें धरयो ॥१७॥
॥ प्रकरण ॥९॥ चौपाई ॥२३७॥
