रास - प्रकरण १३
राग धन्यासरी
वालैया रमाडे रे, अमने नव नवे रंग । जेम जेम रमिए रे, तेम तेम वाधे रे उमंग ॥१॥
सकल मलियो रे साथ, सोभे वालैया संघात । जाणिए उदयो प्रभात, तिमर भाजियो रात, सोहे वृन्दा रे वन ॥२॥
भूखण झलहलकार, नंग तो तेज अपार । जोत तो अति आकार, वस्तर सोहे सिणगार, मोहे वालो रे मन ॥३॥
सिणगार सर्वे सोहे, वालोजी खंत करी जुए । जाणिए मूलगां रे होय, तारतम विना नव कोय, जाणें एह रे धन ॥४॥
वालोजी अति उलास, मन मांहें रलियात । पूरवा सुन्दरीनी आस, मरकलडे करे हाँस, उलट उतपन ॥५॥
सुख तो वालाजीने संग, अरधांग लिए रे अंग । जुवती करती जंग, रमे नव नवे रंग, घणूं जसन ॥६॥
सुन्दरी वल्लभ बंने, करे इछा मन गमे । रीस तो कोए न खमे, नीच तो भाखे न नमे, बोले बल तन ॥७॥
चालती चतुरा रे चाल, मुख तो अति मछराल । सोहंती कट लंकाल, चढती जाणे घंटाल, प्रेम काम सिंध ॥८॥
छेलाइए अति छेल, वल्लभ संघाते गेहेल । प्रेम तो पूरो भरेल, स्याम संगे रंग रेल, वाले बांहोंडी रे बंध ॥९॥
वाणी तो बोले विसाल, रमती रमतियाल । कंठ तो झांकझमाल, अंग तो अति रसाल, सोहंती रे सनंध ॥१०॥
गावती सुचंग रंग, आणती अति उमंग । स्वर एक गाय संग, अलवेली अति अंग, वास्नाओ सुगंध ॥११॥
वल्लभ कंठ वलाय, लिए रंग धाय धाय । रामत करे सवाय, पाछी नव राखे काय, ऊभी रहे रे उकंध ॥१२॥
इंद्रावती अंगे आप, वालाजीसुं करे विख्यात । मुखतो मेले संघात, अमृत पिए अघात, सुख तो लिए रे सुन्दर ॥१३॥
॥ प्रकरण ॥१३॥ चौपाई ॥४४६॥
