रास - प्रकरण १५
राग मारू
वाला आपण रमिए आंख मिचामणी, ए सोभा जाय न कही रे । निकुन्जना मंदिर अति सुन्दर, आपण छपिए ते जुजवा थई रे ॥१॥
एवुं सुणीने साथ सहु हरख्यो, ए छे रामतडी सारी । पेहेलो दाव आपणमा कोण देसे, ते तमे कहोने विचारी ॥२॥
सहु साथ कहे वालो दाव देसे, पेहेलो ते पिउजीनो वारो । जो पेहेलो दाव आपण दऊं, तो ए झलाए नहीं धुतारो ॥३॥
आवो रे वाला हूं आंखडी मीचूं, आंखडी तें मीचजो गाढो । अमे जईने वनमां छपिए, पछे तमे खोलीने काढो ॥४॥
सखियो तमे छाना थई छपजो, भूखण ऊँचा चढाओ । रखे सखियो कोई आप झलाओ, मारा वालाजीने खीदडी खुदावो ॥५॥
छेलाइए छाना थई छपजो, रखे कोई बोलतूं कांई । ओ काने सरूओ छे सबलो, हमणा ते आवसे आंहीं ॥६॥
लपतो छपतो आवे छे, सखियो सावचेत थाइए । आणीगमां जो आवे वालो, तो इहां थकी उजाइए ॥७॥
जो कदाच वालो आवे ओलीगमां, तो आपण पैए जैए । दाव रहे जो वालाजी ऊपर, तो फूली अंग न मैए ॥८॥
ते माटे सहु आप संभारी, रखे कोई प्रगट थाय रे । जो दाव आपण ऊपर आवसे, तो ए केमे नहीं झलाय रे ॥९॥
अमे निकुंज वनथी निसरयां, आवी थवकला खाधां । वाले वनमां चीमी चीमी, श्री ठकुराणीजी ने लाधां ॥१०॥
सखियो जाओ तमे छपवा, हूं दऊं दाव स्यामाजी ने साटे । हूं रमी सूं नथी जाणती, तमे स्याने देओ मूं माटे ॥११॥
रामतमां मरजाद म करजो, रमजो मोकले मन । नासी सको तेम नासजो, तमे सुणजो सर्वे जन ॥१२॥
स्यामाजी आंखडली मीचीने ऊभा, सखियो वनमां पसरी । सहु कडछीने रमे जुजवा, भूखण लीधां ऊंचा धरी ॥१३॥
आनन्द मांहें सहुए सखियो, पैए जाय उजाणी । भूखण न दिए बाजवा, एणी चंचलाई जाय न बखाणी ॥१४॥
उलास दीसे अंगो अंगे, श्रीस्यामाजी ने आज । ठेक दई ठकुराणीजीए, जईने झाल्या श्री राज ॥१५॥
ए रामत घणूं रूडी थई, मारा वालाजीने संग । कहे इंद्रावती निकुंज वन, घणूं रमतां सोहे रंग ॥१६॥
॥ प्रकरण ॥१५॥ चौपाई ॥४७०॥