रास - प्रकरण १७
राग सिधूडो
ओरो आव वाला आपण फूंदडी फरिए, फरिए ते फेर अपार । फरतां फरतां जो फेर आवे, तो बांहोंडी म मूकसो आधार ॥१॥
बांहोंडी मूकसो तो अडवडसूं, त्यारे हांसी करसे सहु साथ । ते माटे बल करीने रमजो, फरतां न मूकवो हाथ ॥२॥
तमे तो वालाजी फूंदडी फरो छो, पण फरो छो आप अंग राखी । ए रामत करतां मारा वालैया, फरिए पाछां अंग नाखी ॥३॥
जुओ रे सखियो तमे आ जोड फरतां, रामत करे घणे बल । इंद्रावतीनां तमे अंगडां जो जो, मारा वालाजीसूं फरे केवे बल ॥४॥
जुओ रे सखियो एम गातां फरतां, वालाजीने दऊं चुमन । भंग न करूं फेर फूंदडी केरो, तो देजो स्याबासी सहु जन ॥५॥
फरतां फूंदडी लीधी कंठ बांहोंडी, वली फरे छे तेमनां तेम । दई चुमन ने थया जुजवा, वली फरे ते फरतां जेम ॥६॥
एम अंग वालीने रमजो रे सखियो, तो कहूं तमने स्याबास । एम लटके रंग लेजो वचमां, तो हूं तमारडी दास ॥७॥
हूं तो साचूं कहूं रे सखियो, तमने तो कांईक मरजाद । साचू कहे अने प्रगट रमे, इंद्रावती न राखे लाज ॥८॥
॥ प्रकरण ॥१७॥ चौपाई ॥४९०॥
