रास - प्रकरण २७
राग सामेरी
रामत आंबानी कीजे मारा वालैया, आवी ऊभा रहो लगतां रे । सखियो ज्यारे बल करे, त्यारे रखे कांई तमे डगतां रे ॥१॥
तमे आंबला ना थड थाओ, अमे चरण झालीने बेसूं । मारो आंबो दहिए दूधे सीचूं, एम केहेसूं प्रदखिणा देसूं ॥२॥
केटलीक सखियो आंबलो सींचे, अमे चरण तमारे वलगां । दृढ करीने अमे चरण ग्रह्या, जोइए कोण करे अमने अलगां ॥३॥
बल करीने तमे ऊभा रहेजो, खससो तो हँससे तम पर । जो अमे चरण ग्रही नव सकूं, तो सहु कोई हँससे अम पर ॥४॥
ते माटे रखे चरण चाचरो, थिर थई ऊभा रेहेजो । जो जोर घणुं आवे तमने, त्यारे तमे अमने केहेजो ॥५॥
अनेक सखियो चरणे वलगी, खसवा नहीं दीजे रे । वालो सखियो सहु थाजो सावचेत, ओलियो ऊपर सामी हांसी कीजे ॥६॥
जे सखी सांची थई ने वलगी, ते ता वछोडतां नव छूटे रे । ओलियो सखियो बल करी करी थाकी, ते ता उठाडता नव उठे रे ॥७॥
जे सखी चरणे रही नव सकी, ते पर हांसी थई अति जोर रे । इंद्रावती वालो ने सखियो, दिए ताली हांसी करे सोर रे ॥८॥
॥ प्रकरण ॥२७॥ चौपाई ॥५७४॥
