रास - प्रकरण २८
राग आसावरी
रामत उडन खाटलीनी, मारा वालाजी आपण कीजे रे । रेत रुडी छे आणी भोमे, ठेक मृग जेम दीजे रे ॥१॥
सखियो मनमां आनंदियो, ए रामतमां अति सुख रे । साथ सहु रब्दीने रमसुं, मारा वालाजी सनमुख रे ॥२॥
पेहेलो ठेक दीधो मारे वाले, पछे जो जो ठेक अमारो रे । तो मारा वचन मानजो सखियो, जो दऊं ठेक वालाजीथी सारो रे ॥३॥
जुओ रे सखियो तमे वालोजी ठेकतां, दीधी फाल अति सारी रे । निसंक अंग संकोडीने ठेक्या, जांऊं ते हूं वलिहारी रे ॥४॥
हांऊ हांऊ रे सखियो तमे ठेक वखाण्यो, ए तो दीधो लडसडतां रे । एवा तो ठेक अमे सहु कोई देतां, सेहेजे रामत करतां रे ॥५॥
रहो रहो रे सखियो तमे ठेक वखाण्यो, हवे जो जो अमारो ठेक रे । एवी तो फाल साथे केटलीक दीधी, तूं तो मोही उडाडतां रेत रे ॥६॥
कोणे हँसिए कोणे वखाणिए, ए रामत थई अति रंग रे । एणी विधे दीधां अमे ठेक, मारा वालाजीने संग रे ॥७॥
ए रामतडी जोई करीने, हवे निरतनी रामत कीजे रे । रूडी रामत इंद्रावती केरी, जेमां साथ वालो मन रीझे रे ॥८॥
॥ प्रकरण ॥२८॥ चौपाई ॥५८२॥