रास - प्रकरण ३
राग मारू
भूंडा जीव जागजे रे
कांई धणी तणें चरण पसाय, तू भरम उड़ाडजे रे ॥ टेक ॥१॥
आपण निद्रा केम करूं, निद्रानो नथी लाग । भरमनी निद्रा जे करे, कांई तेहेनो ते मोटो अभाग ॥२॥
आ जोगवाई छे जो आपणी, नहीं आवे बीजी वार । हाथ ताली दीधे जाय छे, भूंडा कां न करे हजी सार ॥३॥
धणी रे आपणमां आवियां, भूंडा कां नव जागे जीव । पेरे पेरे तूंने प्रीछव्यो, तूं हजी करे कां ढील ॥४॥
धणिए धणवट जे करी, तू तां जोने विचारी तेह । आ पापनी ने परहरी, तू कां न करे सनेह ॥५॥
आपण ने तेडवा आविया, आ दुस्तर माया मांहें । ओलखी ने कां ओसरे, भूंडा एम थयो तू कांए ॥६॥
धणिए आपणसूं जे करी रे, तू तां जोने विचारी मन । कोडी ते हाथथी परी करी, तूने दीधूं छे हाथ रतन ॥७॥
जीवडा तू घारण केही करे, भूंडा घूट्यो दिन अनेक । जोवंतां जोगवाई गई, भूंडा हजिए तू कांय नव चेत ॥८॥
आपण ऊपर अति घणी रे, दया करे छे आधार । आपणे काजे देह धरया, भूंडा हजीए तूं कां न विचार ॥९॥
भरम भूंडो तमे परहरो, जेम थाय अजवालुं अपार । वचन वालाजी तणे, तू मूलगां सुख संभार ॥१०॥
आ वालो ते आविया, ए सुखतणा दातार । आपण मांहें तेहज बेठा, जोई अजवालुं संभार ॥११॥
दुर्मती तू कां थयो, हूं तो पाडूं ते बुंब अपार । आंहीं आव्या न ओलख्या, पछे केही पेरे मोंहों उपाड ॥१२॥
आंख उघाडी जो जुए, जीव लीजे ते लाभ अनेक । आंही पण सुख घणां माणिए, अने आगल थाय वसेक ॥१३॥
आ अजवालूं जो जोइए, जीव तारतम मोटो सार । वालाजीने ओलखे, तो तू नव मूके निरधार ॥१४॥
वालो वदेसी आवी मल्या, कांई आपणने आ वार । दुख मांहें सुख माणिए, जो तू भरमनी निद्रा निवार ॥१५॥
आ जोगवाई छे खिण पाणीवल, केटलूं तूने केहेवाय । पण अचरज मूने एह थाय छे, जे जाण्यूं धन केम जाय ॥१६॥
आगल आपणे सूं करयूं, ज्यारे अजवाले थई रात । आ तां वालेजीए वली कृपा करी, त्यारे तरत थयो प्रभात ॥१७॥
एवडी वात देखी करी, ते तां जोयूं तारी द्रष्ट । हजी तू भरममां भूलियो, तूने केटलूं कहूं पापिष्ट ॥१८॥
अजवाले वालो ओलख्या, त्यारे पाछल रह्यूं सूं । जाणी बूझीने मूढ थयो, भूंडा एम थयो कां तूं ॥१९॥
पेरे पेरे में तूने कह्यूं रे, सुण रे धणीना वचन । अधखिण वालो न वीसरे, जो तू जुए विचारी मन ॥२०॥
अनेक वचन तूने कह्या, मान एकनो करे विचार । अर्ध लवे तारो अर्थ सरे, भूंडा एवडो तू कां केहेवराव ॥२१॥
हवे रे तूने हूं जे कहूं, ते तू सांभल द्रढ करी मन । पचवीस पख छे आपणा, तेमां झीलजे रात ने दिन ॥२२॥
ए मांहेंथी रखे नीसरे, पल मात्र अलगो एक । मनना मनोरथ पूरण थासे, उपजसे सुख अनेक ॥२३॥
साख्यात तणी सेवा कर रे, ओलखीने अंग । श्री धाम तणा धणी जाणजे, तू तां रखे करे तेमां भंग ॥२४॥
मुखथी सेवा तूने सी कहू, जो तूं अंतर आडो टाल । अनेक विध सेवा तणी, तूंने उपजसे तत्काल ॥२५॥
पेहेले फेरे आपण आवियां, ते तो वाले कह्यूं छे विवेक । ते तां लाभ लईने जागियां, हवे आपण करूं रे विसेक ॥२६॥
पेहेले फेरे थयूं आपणने, गौपद वछ संसार । एणे पगले चालिए, जो तू पहेलो फेरो संभार ॥२७॥
एटला माटे आ अजवालूं, वालेजीए कीधूं आ वार । नरसैयां वचन प्रगट कीधां, कांई वृज तणा विचार ॥२८॥
कहे इंद्रावती नरसैयां वचन, जो जोइए करीने चित । धणिए जे धन आपियूं, कांई करी आपणने हित ॥२९॥
॥ प्रकरण ॥३॥ चौपाई ॥१४१॥