रास - प्रकरण ३३
राग सामेरी
आनंदे रोतां रमिए एम, जेने कहिए ते लछण प्रेम । तेना उडी गया सर्वे नेम, रमतां कीधां कई चेहेन ॥१॥
सखी प्रेम ध्वजा केहेवाय, जेनूं प्रगट नाम कुली मांहें । ए तो प्रेम तणां जे पात्र, आपणथी अलगो न थाय खिण मात्र ॥२॥
ए अलगो थाय केम, आपण कहूं करे वालो तेम । अमे आतम सखियो एक, रमतां दीसे अनेक ॥३॥
अमे परसपर कीधां परियाण, सखियो ते सर्वे सुजाण । आपण लीधा वेख अनेक, जे कीधां वालैए वसेक ॥४॥
आपणमां थई वेख एक स्याम, जेंणे निरखे पोहोंचे मन काम । वली थई वेख एक नंद, ते कान्हजी लडावे उछरंग ॥५॥
सखी वेख पूतना नार, भर जोवन आवी सिणगार । विख भरयां तेना अस्थन, आवी धवरावे कपटे मन ॥६॥
चेहेन कीधां ने पामी मृत, विख वालाने थयूं अमृत । सोसी लीधी पूतना नार, गोकुलमां ते जय जयकार ॥७॥
वेख लीधां सखियो विचारी, दैत लीधां ते सहु संघारी । अंग आडो दीधो कै वार, वृज लोक ते सकल करार ॥८॥
एक जाणे जसोदा होय, कान्हजी माखण मांगे रोय । उहां दूध चूल्हे उभराय, मातानूं मन कलपाय ॥९॥
कान्हें छेडो ग्रह्यो उजातां, जसोदाजी थयां रीसे रातां । कान्ह कहे माखण आपो पेहेलूं, त्यारे जाणे लाग्युं माताने गेहेलूं ॥१०॥
जोरे छेडो लीधो तत्काल, नसो चढावी निलाट । जसोदाजी गया उजाई, आगल दूध गयूं उभराई ॥११॥
कान्हजीने रीस अति थई, पेहेलूं माखण दई न गई । ते ता झाली न रही रीस, घोलीना कीधां कटका वीस ॥१२॥
तिहां दोडीने आवी मात, देखी कान्हूडानो उतपात । दामणूं लीधूं जसोदाए, कान्हजी पाखल पलाए ॥१३॥
आगल कान्हजी उजाय, जसोदाजी ते वांसे धाय । माताने श्रम अति थयो, तिहां कान्हजी ऊभो थई रह्यो ॥१४॥
कट दामणिए न बंधाय, तसू चार ते ओछूं थाय । वली दामणूं बीजूं लिए, गांठों अनेक विधे दिए ॥१५॥
एम लीधां दामणां अपार, तसू घटे ते चारना चार । वली देखी मातानूं श्रम, कान्हें मूक्या दामणां नरम ॥१६॥
त्यारे एक दामणें बेंहू हाथ, बांधी कट ऊखल संघात । एवो बांध्यो दामणिए बंध, जुओ कान्हजी रूए अचंभ ॥१७॥
तिहां रोतो रीकतो जाय, रहयो बिरिख ऊखल भराय । तिहां थी निसरवा कीधूं जोर, पड़यो विरिख थयो अति सोर ॥१८॥
तेमां पुरूख बे प्रगट थया, अंग मोडीने ऊभा रह्या । कर जोडीने अस्तुत कीधी, तेणे तरत वाले सीख दीधी ॥१९॥
इहां आवी जसोदा उजाणी, कान्हजी भीडी रही भुज ताणी । स्वांस मांहें न माय स्वांस, मुख चुमती आस ने पास ॥२०॥
एक धरे ते गोवरधन, हरख उपजावे मन । इंद्रनो कीधो मान भंग, एम रमे ते जुजवे रंग ॥२१॥
लई चारे वाछरू वन, मांहोंमांहें गोवाला जन । हाथ मांहें वांसली लाल, मांहें रामत करे रसाल ॥२२॥
आपणमां कोइक कामनी वेख, एक वेख वालोजी वसेख । वालो पूरे कामनीनां काम, भाजे हैडा केरी हाम ॥२३॥
एक दाणलीला वेख नार, मही माथे मटुकी भार । वालो करे तेसूं हांस, लिए माखण ढोले छास ॥२४॥
कहे वचन सामा कामनी, गाल जुगते दिए भामनी । तेणी लिए मटुकी उजाय, वालो गोरस गोवालाने पाय ॥२५॥
वालो वृजमां रम्या जे जुगते, अमे सहु वेख लीधां ते विगते । पिउडो तोहे न दीसे क्यांहे, कालजडूं कांपे मांहें ॥२६॥
राजसिए कीधो विरह जोर, रूए पाडे बुंब बकोर । स्वांतसियो बेसुध थाय, तामसियोने आंझो न जाय ॥२७॥
एक वेख वाले वेण वायो, साथ सहु जोवाने धायो । जाणे वेण वालानो थयो, सोक रूदया मांहेंथी गयो ॥२८॥
सहुने सरूप रूदेमां समाणो, आवी आनंद अंग उभराणो । उलस्या मलवाने अंग, मांहेंथी प्रगट्या उछरंग ॥२९॥
वली मांडी ते रामत जोर, गाए गीत करे अति सोर । त्यारे हरख वाध्यो अपार, आव्यो जुवतीनो आधार ॥३०॥
दोडी वलगी वालाने वसेख, जाणे पिउजी हुता परदेस । सघलीना हैडा मांहें, हाम मलवानी मन मांहें ॥३१॥
वालेजीए कीधो विचार, केम मलसे सघली नार । त्यारे देह धरया अनेक, सखी सखी प्रते एक ॥३२॥
सखी सहुने मल्या एकांत, रम्या वनमां जुजवी भांत । वाले पूरण मनोरथ कीधां, अनेक विधे सुख दीधां ॥३३॥
इंद्रावतीने आनंद थाय, उमंग अंग न माय । वली रमे नाना विध रंग, कांई वाध्यो अति उछरंग ॥३४॥
॥ प्रकरण ॥३३॥ चौपाई ॥६९३॥
