रास - प्रकरण ४
राग धनाश्री
प्रेम सेवा वाले प्रगट कीधी, वृज तणी आ वार । वचन विचारीने जोइए, कांई नरसैयां तणा निरधार ॥१॥
श्री धामतणां साथ सांभलो, हूं तो कहूं छूं लागीने पाय । जे रे मनोरथ कीधां आपणे, ते पूरण एणी पेरे थाय ॥२॥
वृजमां कीधी आपण वातडी, ते तां सघली मांहें सनेह । काम करतां अति घणों, पण खिण नव छोड्यो नेह ॥३॥
विविध पेरे सिणगार जो करतां, मन उलासज थाय । मनना मनोरथ पूरण करतां, रंगभर रैणी विहाय ॥४॥
उठतां बेसतां रमतां, वालो चितथी ते अलगो न थाय । ज्यारे वन पधारतां, त्यारे खिण वरसां सो थाय ॥५॥
मांहोंमांहें विचारज करतां, वातज करतां एह । आतम सहुनी एकज दीसे, जुजवी ते दीसे देह ॥६॥
निस दिवस वालाजीसों वातो, रामत करतां जाय । खिणमात्र जो अलगा थैए, तो विछोडो खिण न खमाय ॥७॥
विविध विलास वालाजीसों करतां, पूरण मनोरथ थाय । ज्यारे वाछरडा लई वन पधारे, त्यारे रोवंतां दिन जाय ॥८॥
दाणलीला नी रामत करतां, माथे मही माखणनो भार । वचन रंगनां उथला वालतां, रमतां वन मंझार ॥९॥
वृज नरसैए प्रगट कीधूं, अति घणे वचन विवेक । ए वचन जोईने चालिए, तो आपण थैए विसेक ॥१०॥
वृजलीला अति मोटी छे, जो जो नरसैयां वचन प्रमाण । ए पगलां सर्वे आपणां, तमे जाणी सको ते जाण ॥११॥
कहे इंद्रावती सुणो रे साथजी, इहां विलंब कीधांनी नहीं वार । ए अजवालूं सर्वे कीधूं मारे वाले, आपणने आ वार ॥१२॥
॥ प्रकरण ॥४॥ चौपाई ॥१५३॥
